तर त्याचं काय झालं, आजचीच गोष्ट हो.
सकाळी नाश्ता व्यवस्थित झाल्यावर मला एक गोळी नित्यनेमाने घ्यायची असते. मग काय, मी पाण्याचा पेला भरला, गोळी ठेवली होती तेथे गेले. गोळी घेतली डाव्या हातात. अगदी पिटुकली होती ती.
आधी गोळी तोंडात टाकायची आणि मग पाणी प्यायचं. रोजचीच कथा आहे माझी.
पण आज डाव्या हातात गोळी घेतली, उजव्या हातात पाण्याचा पेला. तो पण अगदी व्यवस्थित भरलेला. कारण मला ना... शूऽऽ... कोणाला सांगू नका... पण इतक्याशा नकट्या गोळीला देखील मला पोटभर पाणी प्यावं लागतं. सवय. काय करायचं? आणि माझं पेला भर पाणी पिऊन झालं देखील!
मग मी स्वयंपाकघरात आले. पुढच्या कामाला लागले. तेव्हा अचानक लक्षात आलं...
अगं बाई!
मी पाणी तर प्याले, पण गोळी? ती तर हातातच राहिली होती. देवा, आता काय करायचं? इतकी म्हणजे इतकी हसले मी स्वतःवर. कित्तीतरी वेळ एकटीच हसत बसेल अगदी डोळ्यात पाणी आलं इतक्या वेळ हसले. तिथपर्यंत जाऊन, गोळी हातात घेऊन, पेला भर पाणी पिऊन परत येणं आणि गोळी न घेणं म्हणजे वेगळंच नाही का?
आता कमीतकमी काही वेळ तरी ती गोळी घेणं शक्य नव्हतं. कारण आधीच भन्नाट नाश्ता झालेला, त्यावर पोटभर पाणी प्यायलेलं आणि आता ही गोळी.
बरं, ती गोळी कुठे आठवणीने ठेवली तर ती नक्की विसरणार, ह्याची मला पूर्ण खात्री होती. अगदी माझ्या चार डोळ्यांसमोर ठेवली तरी मी विसरणार हे निश्चित.
मग ती मी एका पिटुकल्या वाटीत विराजमान केली. आणि ती वाटी हातात घेऊनच थोडा वेळ बसून राहिले. टीव्ही बघितला. मधूनमधून वाटीकडे बघितलं. आणि मग एकदाची गोळी घेऊन मोकळी झाले.
प्रचंड अवघड आहे माझं.
मी पाणी पिताना काय विचार करत होते, कुठे हरवले होते, कशात मग्न झाले होते, कोणास ठाऊक.
पण एक गोष्ट नक्की. तिथपर्यंत जाऊन, गोळी हातात घेऊन, गोळी न घेता परत येण्यासाठी देखील एक वेगळंच कौशल्य लागत असावं!
गोळाबेरीज अशी की मज्जा आली. उद्यापासून फक्त गोळीकडे आधी लक्ष द्यायचं आणि मग बाकी.
काही तरी ठोस करावं लागणार. लक्ष द्यावंच लागणार. किंवा... गोळीला स्वतःच मला आठवण करून द्यावी लागणार!
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा