अगदी लहानपणीपासून माझ्या स्मृतीपटलावर कोरलेला कार्यक्रम म्हणजे "माझी आवड". रेडिओ हे एक महत्वाचे करमणुकीचे आणि माहितीचे माध्यम होते. मनसोक्त मी बरेच कार्यक्रम ऐकायचे. सीमेवरच्या जवानांसाठी खास आयोजलेला तो कार्यक्रम. त्यांना आवडणारी, भावणारी गीते ऐकवली जात म्हणून हे कार्यक्रमाचे शीर्षक.
हे शीर्षक आज हि मी जगते आहे एका वेगळ्या अर्थाने आणि आज मी येथे माझी एक आवड नमूद करणार आहे. लहानपणी पासून स्वयंसिद्ध होण्याकडे कल होता आई वडिलांचा, शिक्षकांचा आणि इतर बहुजनांचा. आणि त्यानुसार आम्ही घडलो देखील. सगळी कामे घरी, त्या इस्त्री पण आली. त्यानंतर माझी रवानगी परदेशी झाली आणि घरी इस्त्री हि सवय कामात आली. भारतात परत आल्यावर धोबी नेमला गेला व्याप वाढल्यामुळे म्हणा किंवा अजून काही. पण त्या प्रत्येक दिवशी परिधान करतांना काढलेल्या कपड्यासोबत एक वर्तमानपत्राचे कात्रण / कागद किंवा तुकडा यायचा / येतो अजूनही. तो मनापासून आधी वाचणे, मग जपून ठेवणे किंवा टाकून देणे ठरते. तो वर्तमानपत्राचा तुकडा अगदी छोटासा असतो, जुना असतो पण तरीदेखील माझ्या प्रचंड कामाचा असतो, माझ्या दिवसांची सुरवात प्रचंड ऊर्जेने करून टाकतो. अहाहा च. तोडच नाही त्याला. म्हणजे माझ्या तरी शब्दकोशात कुठलाही शब्द नाही ह्या एकंदरीत कृतिमालिकेला दर्शवण्याला. माझ्या अनेक वैविध्य आवडी आहेत, पण त्यातली हि सगळ्यात जवळची, आवडती अशी. त्या धोब्याच्या चमूला धन्यवाद सातत्याने तो कागद इस्त्री करतांना कपड्यांमध्ये ठेवल्याबद्दल.
