"इनक्रेमेंटल लर्निंग (Incremental Learning)" हा माझा संशोधनाचा आवडता विषय आहे, त्यामुळे कदाचित मला फारच इन्क्रिमेंटली लर्न करायची सवय लागली आहे / इम्यून झाले आहे. असो. कसे ते ऐका ....
नॉर्मल दिवस सुरु होते तेव्हा गेली अनेक वर्ष आता मला माझ्या घरापासून ऑफिस आणि परत हा मार्ग संपूर्ण पाठ झाला आहे आणि ठिकठिकाणी बुभुक्षितांची सोय करण्याकरता असंख्य टपऱ्या / ठेले / छोटेखानी खाऊची दुकाने आहेत. मी जरी ऑफिस मधून निघतांना थोडंस तोंडात टाकलंच असत म्हणजे घरी पोचल्या पोचल्या भूक-भूक होत नाही, तरीही ऑटोमॅटिकली डोळे आणि श्वास काही क्षण बंद करण्याची सवयच झाली आहे मला, जेव्हा असे हे खाऊचे ठिकाण वाटेत येतात तेव्हा.
तसेच अनेक वर्ष मी बऱ्याच लोकांबद्दल सहज निरीक्षण आणि अभ्यास केला (झाला) आहे, लोकांची इरिटेटिंग रिऍक्शन चेहेऱ्यावर कधी दिसणार आता हे मला पूर्णपणे समजलं आहे. त्यामुळे अशा वेळी आपोआप डोळे बंद, बघायचंच नाही, म्हणजे स्वतः वर परिणाम होत नाहीच. प्रश्नच नाही.
तसेच कचऱ्याचे देखील. असं कोणीतरी म्हटलं आहे ना कि "चांगलं ऐकावं, बघावं आणि बोलावं देखील". मग ठिकठिकाणी रस्त्यावर पडलेल्या कचऱ्याकडे देखील मी कानाडोळा करतेच, पुन्हा एकदा डोळे बंद.
ह्याचा अर्थ संपूर्ण ऑफिस ते घर प्रवासाचा वेळ मोबाईल नामक वस्तूत घालवणे नव्हे. अनेक अप्रतिम आणि निसर्गरम्य गोष्टी आहेत बघण्यासारख्या त्या टिपाव्यात.
तर अशी हि माझी अनोखी "दृष्टी आड सृष्टी".
Listen to this story / tiny experience on youtube at : https://youtu.be/JbrgPzfrCiQ
Also find me with many such stories at Twitter : https://twitter.com/DrPreetiMulay
And facebook too.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा