अगदी माझ्या आईच्या घरी असल्यापासून मला भिंतीवरून झाडू घेऊन, जाळ्या बघून / काढून घर झाडायला म्हणजेच सोबत सगळं झटकून वगैरे फारच वेळ लागतो. सुट्टीच्या दिवशीचा माझा हा नेहेमीचा उपक्रम. आधी तर दर आठवड्याला / पंधरा दिवसाला मला आवडायचं सोफा हलवणं, इकडचा तिकडे ठेवणं ई. पण पाय कामातून गेल्यापासून आणि बरं वाटायला लागल्यापासून मी प्रयत्न पूर्वक "मावशी" होते आणि त्यांच्या सारखं झाडते, काही मिनिटात. पर्यायच नाही आहे, आधी आवडत नव्हतं मला पण आता हे हि फा$$$$र एन्जॉय करते आहे.
आज त्यात एक भर पडली. माझ्या कडे कोणाचाही फोन नंबर आहे म्हणजे मी ताबडतोब लावला आणि बोलले असं कधीच करत नाही. आधी मेसेज / टेक्स्ट करते आणि मग त्यांच्या सवडीप्रमाणे मग पोटभर बोलते. पण आज मीच माझा नियम मोडला. मला एका जणांना डायरेक्ट फोन केला, मला अजिबात आवडत नव्हतं ते, पण त्या वेळी बोलावसं वाटलं कारण निरोप देणं महत्वाचं होत. काही जण असतात ना डायरेक्ट फोन करणारे, आज मी पण झाले, विद्यार्थी किंवा वेगळं झाल्यासारखं वाटलं.
ह्या दोन्ही प्रसंगात मी माझी नव्हते, पण काळानुसार / गरजेनुसार बदल = प्रवाहपतित होणे आलेच. मज्जा आली.
आज जाणवलं कधी कधी असाही फोन करावा, झटपट आवारासावरी करावी, मावशी पण व्हावं नाही तर त्यातली मज्जा कधी अनुभवता येणार.
Wish to listen this story in my voice? Its possible dear, kindly click the following YouTube link and enjoy: https://youtu.be/I7PsJQYKgIQ
Also find me on Twitter : https://twitter.com/DrPreetiMulay
And Facebook too.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा