माझ्या अगदी लहानपणी पासून आम्ही जेव्हा जेव्हा माझ्या बाबांच्या जीप मधून बाहेर जायचो तेव्हा तेव्हा न चुकता ते मला संपूर्ण रस्ताभर विविध माहिती द्यायचे. रस्त्याचे नाव काय, आपण कुठे चाललो आहोत, ठळक ठिकाण (माईल स्टोन्स), रस्त्याच्या ह्या बाजूला काय आहे, त्या बाजूला काय आहे, प्रसिद्ध काही दुकाने आहेत का ई. आणि बरेच काही. एक वेगळीच पर्वणी होती / असायची ती. भन्नाट अनुभव. अर्थात मागे वळून वळून स्कूटर चालवतांना पण ते सांगायचेच पण गाडीत कसं मी त्यांच्या एकतर मांडीवर किंवा शेजारी बसलेले असायचे त्यामुळे जास्त एफ्फेक्टिव्ह होत असे माहितीपूर्ण संवाद. थोडी मोठी झाल्यावर मी एकदा विचारलेच मी त्यांना शेवटी, "तुम्ही सतत न कंटाळता, न चुकता मला सगळ्या रस्त्यांची माहिती का देता इतके वर्ष झाले?", तर म्हणतात कसे, "अगं तू मोठी झालीस आणि स्वतः गाडी चालवायला लागली कि तुला तेव्हा जड जाणार नाही, सगळं माहिती आणि पाठ असेल". दूरदृष्टी, अहाहा.
अर्थात हि सवय माझ्या रक्तात इतकी भिनली होती कि जेव्हा मी आई झाले, आणि मुलांबरोबर गाडी चालवत इकडे तिकडे जात असे तेव्हा मी पण अस्सच न चुकता करत होते कित्येक वर्ष. प्रत्येक रस्त्यावरच्या खुणा, अंतर, दुकाने सगळं म्हणजे सगळं सांगत होते मुलांना. मला तर इतकी सवय झाली होती कि जेव्हा मी एकटी गाडी चालवत असे, मुलं शाळेत किंवा अजून कुठे असतील तेव्हा देखील माझी बडबड सुरूच असायची, मग थोड्यावेळाने माझं मलाच जाणवायचं कि आपण एकटे आहोत आणि मोठा हशा पिकायचा. मी स्वतःच हसायचे भरपूर.
एकदा आम्ही चौघे जण कुठे तरी जात होतो आणि माझी मुलं सिनियर के जी मधे होते, म्हणजे पूर्ण झालं होत त्यांचं आणि पाहिलीत आता ऍडमिशन होणार होती, उन्हाळ्याची सुट्टी लागली होती. जशीही आमची गाडी त्यांच्या शाळेजवळ आली तसं मी विचारलं कि आपण कुठे आलो आहोत? तर पट्टाकिनी वेद म्हणतो कसा "मम्मा, आमची शाळा, आमटी शाळा". मी पूर्णपणे बुचकळ्यात पडले, "आमटी शाळा" म्हणजे काय? तर म्हणतो कसा, काय मम्मा फुल्ल आणि आमटी, तुला नाही माहिती, आम्हाला शिकवलं आहे मॅडमनी, व्वा, आज हि इतक्या वर्षानंतर हे लिहितांना देखील मी भरपूर हासले, माझी मी आणि मुलांना सांगून पुन्हा एकदा. देवा त्याला एम्प्टी शाळा म्हणायची होती, बिचारा महाराष्ट्रीयन आहे, आमटी नेहेमी खातो, त्यामुळे शब्दांची भलतीच गडबड झाली. असो, पोटभर हसायला तर मिळाले ना. म्हटलं आज "हास्य दिन" आहे, लिहावं.... मंडळी, दररोज खुद्कन किंवा पोटभर हसा आजपासून, आपले असंख्य उपभोगलेले आधीचे प्रसंग आठवून... promise? pakka promise ok...
To listen to this story in my voice pl click on: https://youtu.be/C0kxRk1Ctgg
For more such stories find me also on Twitter and Facebook.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा