ह्या आवडीचं काय करायचं?

कदाचित मी नागपूरची असल्यामुळे, किंवा घरीच वैविध्य पदार्थ होत असल्यामुळे, आणि आजूबाजूला, मित्र मैत्रिणीच्या परिवारातले सगळे आवडीने / प्रेमाने खाऊ घालण्यात पटाईत असल्यामुळे असेल मी एवढी खवैयि आहे. मला मध्यरात्री उठवून दिल तरी मी पुडाची वडी, वाटली डाळ, इडली, मसाले भात, शेंगोळे, गोळा भात, वडा भात, बिरड्याची उसळ ई. पदार्थ यथेश्च फस्त करीन, नक्कीच.

अजूनही मला खाऊ घालणारे कमी नाहीतच. माझी एक मैत्रीण आहे, तिने परवा कळवलं कि उद्या वाटली डाळ आहे, मी ताबडतोब मागवली, तिने पाठवली पण मी त्यावेळी ऑफिस ला होते.

जशी मला पदार्थांची प्रचंड आवड, तशीच अजून एका उपचार पद्धतीची पण मी भक्त. डॉ. लिना औटी ह्यांनी मला त्या प्रकारच्या उपचाराची फक्त ओळखच नाही करून दिली पण त्याने मला खूप पट्टाकिनी फायदा पण झाला. मॅट्रिक्स थेरपी असं त्याच नाव. हि थेरपी आणि उपचार करण्याकरता खूप वेळ लागतो, त्यामुळे डॉ. लिना ह्यांच्या संयमाची कमाल आहे. कुठेही घाई न करता अचूक उपचार मिळणे हे पण फार महत्वाचं आहेच. मी नेहेमी गेले कि त्यांना विचारातच असते, ह्या करता मॅट्रिक्स वापरता येईल का? कारण त्याचे फायदे. असो.  

काल मी फिजिओथेरपी सेशन करता पोचले तर डॉ. म्हणतात कश्या आज आपण मॅट्रिक्स करू. आणि त्याच वेळी घरी वाटली डाळ वाट बघत होती माझी. आता? मग मी म्हटलं कि मॅट्रिक्स उद्या करू या प्लिज. थोडेसे व्यायाम आणि बाकी उपचार घेऊन मी घरी आले आणि यथेच्छ आनंद उपभोगला उत्कृष्ट चवीच्या आयत्या मिळालेल्या वाटल्या डाळीचा, अहाहा. माझ्या कडे शब्दच नाहीत हा अनुभव वर्णन करण्याकरता. कोण म्हणत वाटली डाळ हि फक्त चटणी एवढी खायची आणि ती पण जेवतांना? अजिबात नाही. मी लहान होते, कुमारिका म्हणून मला सन्मानानी पंगतीत बसवलं जेवायला आणि वाढली चमचाभर डाळ. तेथेच विचारलं मी "कमी आहे का डाळ? नाही ना,मग वाढा कि जास्त" बाप रे, काय हे भर पंक्तीत, छे छे. आता आठवलं पण फार वाईट वाटतंय माझ्या वागण्याचं. तर अशी मी डाळ भक्त.

माझ्या सुगरण मैत्रिणीला, तेजस्विनी मुळे ला शतश: धन्यवाद काल मला डाळ खाऊ घातल्याबद्दल.