गुरुजी एक माणुस च

आज फिजिओथेरपी घेऊन परत येतांना मी माझी ऑटो रिक्षा राईड प्रचंड एन्जॉय करत होते, कारण पोटातलं पाणी देखील हालत नव्हतं. इतकी नव्वी कोरी रिक्षा होती म्हणून सांगते, कि जशी काही आत्ताच माझ्याच साठी शो रूम मधून बाहेर आली आहे. अर्थातच तो चालक पण लै भारी चालवत होता रिक्षा.  

माझ्या घराच्या रस्त्यावर एक भेळ वाला आहे, ठेला आहे आणि तो चालू आहे. स्मार्ट पद्धतीने त्याने एक मराठी पाटी लावली आहे, कि "पार्सल सेवा सुरु" पण प्रत्यक्षात बरीच मंडळी घोळका करून खाणं एन्जॉय करत असतातच. आज पण त्या ठेल्यावर एक जण होते, बिच्चाऱ्याना भूक लागली असेल किंवा काही तरी बदल हवा असेल किंवा अजून काही कारण असेल. पण ते बघून मी पोट धरून हसले हो. खरं तर हसायला नको होत मी, पण... सॉरी. आता लहानपणी पासून माझ्या डोळ्यासमोर एक ठराविक छबी आहे त्या व्यवसायाची, त्यात रस्त्यावरच्या ठेल्यावर उभे राहून खाणं नाही आहे / नव्हतं. पण आता ह्या पुढे नाही हसणार, पक्के प्रॉमिस.

चक्क एक टिपिकल गुरुजी  / पुजारी खात होते हो, आणि अचानक मला दिसले, त्या त्यांच्या पोषाखात. आणि ते माझ्या "गुरुजी" ह्या परिभाषेत नाही, पण असो. शेवटी ते पण एक माणूसच ना, हे मला समजायला हवं होत, आणि काय हरकत आहे. असो.  खूप दिवसांनी / महिन्यांनी गुरुजी ना कामाला जाताना / येतांना बघून फार बरं वाटलं, सुरु झालं वाटतंय त्यांचं रुटीन. गुड.