आठवणींचा सुगंध

"लहानपण देगा देवा, मुंगी साखरेचा रवा". एवढ्याश्या पिटुकल्या वाक्यात माझ्या साठी तर संपूर्ण जीवनच सामावलं आहे असं वाटत, जाणवतं आणि पदोपदी ते अनुभवायला मिळत देखील.

माझी शाळकरी पिल्लं छोटी होती तेव्हाची एक गोष्ट. लहान मुलं म्हटली कि खेळणार, बागडणार, लोळणार, पडणार ई. आलंच. मातीत, घराबाहेर, इतरांबरोबर खेळलं नाही तर मग लहान कसलं नाही का? माझी पण दोघ काही वेगळी नव्हतीच. मनसोक्त रेतीत, मातीत, चिखलात आणि रस्त्यावर सर्वांसोबत सतत अनेक वर्ष खेळली. त्या वेळी खेळून किंवा बाहेरून घरी आल्यावर, स्पेशिअली संध्याकाळच्या वेळी स्वच्छ हातपाय धुणे हे आरोग्यासाठी उपयोगी आणि फारच महत्वाचं, त्यामुळे मी त्यांना त्यांच्या भाषेत समजेल असं समजावून सांगितलं आणि ते कटाक्ष्याने पाळत पण होते. पण शेवटी मी आई आणि ते पण किंचित मस्ती करणारी. मग काय, सहज विचारायचे सुरवातीला मुलं बाहेरून आली कि "नक्की हात साबणाने धुतले का? कि फक्त पाण्याखाली धरले?". दोघे एकाच वयाचे असल्यामुळे एकाच वेळी एकाच नळाला एकाच ठिकाणी धक्काबुक्की करून हात धुवायचे असायचे ते हि इतक्या घाईत कि जसे कि ह्यांचे विमान सुटणार आहे. आणि मंडळी ती घाई कशाची असायची माहिती आहे का? तर दोघांनी हात साबणाने धुतले हे सिद्ध करण्याची घाई. त्याचा पुरावा द्यायची धडपड. आणि त्याची पद्धत म्हणजे मला दोघांनी एकाच वेळी / क्षणी माझ्या अगदी नाकाशी त्यांचे गोबरे, छोटेसे पंजे धरणे, म्हणजे तो साबणाचा सुगंध मला येईल आणि हे निश्चित होईल कि आरोग्याची काळजी घेतली गेली आहे, हात धुतले आहेत स्वच्छ. पण हे दिवसातून कित्येकदा घाईत शर्यत असल्या सारखे होत होते. दोघे एकाच वेळी धावत येऊन धडपड तोल सांभाळत माझ्यावर, माझ्या नाकावर अत्याचार करत असत. कितीदा माझं छोटसं नाक चेंदामेंदा झालाय माझं मलाच माहित. पण तो आनंद, उत्साह आणि स्पर्श इतका जगावेगळा असायचा ना कि बाकी लक्षात / ध्यानात / दृष्टीपथात यायचंच नाही माझ्या. काय ते दिवस होते आणि मला तर दुप्पटीने मिळालेले प्रसंग होते ते, आनंद द्विगुणित करणारे असेच. बघा नं १७-१८ वर्षांनी देखील संपूर्ण दिवस / क्षण जसे च्या तस्से डोळ्यासमोर उभे आहेत माझ्या. आणि हो फक्त माझं आणि त्यांचं नाकाचं नाही पण डोकं, चेहेरा, आणि विविध अवयव टक्कर एन्जॉय करायचे. निरागस, निष्पाप आणि भोळेपणाची कमाल म्हणेज आमचे "ते" दिवस. भूक लागलेली असली, तहान लागलेली असली, काहीही झालं तरी हात धुतले आहेत हे प्रुव्ह करण्याचा अलिखित नियम / विधी होतंच असे. काल परवा अचानक माझा आता मोठा झालेला लेक पट्टाकिनी त्याचे ओले धुतलेले हात घेऊन आला आणि म्हणतो कसा "मम्मा आठवतंय का?" आई ग, काटाच आला अंगावर. 

असा हा आठवणींचा सुगंध आणि जगावेगळा अनोखा ठेवा दिल्याबद्दल माझ्या दोन्ही पिल्लांना धन्यवाद.

"असे प्रसंग येति आणि स्मृती ठेवुनी जाती".