ऊन खाणं

फारच प्रचलित आहे नाही "ऊन खाणं" हा वाक्यांश / फ्रेज आणि त्यातल्यात्यात थंडीच्या मोसमात तर काही विचारूच नक्का. कसं खातात हो ऊन? कशाबरोबर? कसं लागतं? मस्ती सुचली आज मला सकाळी कोवळ्या उन्हाचा आनंद उपभोगतांना. अहाहा. "धूप सेकंना" असं हिंदीत म्हणतात ते योग्य वाटतं ऐकायला आणि कृती देखील, पण खाणं म्हणजे...

म्हटलं चला लिहावं.
भारतातले नावाजलेले शेफ जसं म्हणतात ना कि अनेक प्रकारे माणूस जेवतो, एक म्हणजे पदार्थ / वाढलेलं बघून, मग सुगंध, मग स्पर्श आणि त्यानंतर चव. जर हे खाण्याशी संबंधित आहे तर मग ऊन खाणं त्यात मोडतं का वेगळं?

आपण अर्थात मी देखील माझ्या मुलांना बाळं होती तेव्हा जमल्यास गच्चीतच हिवाळ्यात मालिश करायची, किंवा तेल लावल्यावर थोडसं उन्हात ठेवायचं. ज्या देशात ऊन / सूर्य बाप्पा दुर्मिळ आहे तेथे तर मोठे लोक  पण जमेल तेवढं उन्ह्यात बसतात च ना? तर मंडळी, सगळंच फक्त जीभेमार्फतच खायला हवं असं कुठे आहे, जरा कातडीला पण जेवू द्या कि. आणि कातडीतून पण मिळणारे वैविध्य उत्कृष्ट पदार्थ आपल्या वाढीला, पुढे जायला, मार्गक्रम करायला प्रचंड मदत करतातच. अगदी थोडं ऊन पण कामाचं आहेच. शेफ च्या दृष्टीने सेन्सरी ऑर्गन्स जसे डोळे, नाक, जीभ ई. पदार्थ सेवन करायला मदत करतातच, पण कातडं पण कुठेही मागे नाही बरं का मंडळी. त्याचं तेवढंच महत्व आहे. हे महत्व ओळखा, अगदी फुकट आणि भरपूर प्रमाणात उपलब्द असलेलं ऊन नक्की खा, चाखा, अनुभवा आणि सुधृढ व्हा, ताजेतवाने व्हा, ठणठणीत राहा.  

मार / शिव्या / हवा / ओरडा ई. सगळे पण उन्हा सोबत आणि वैविध्य खाण्या पिण्याच्या पदार्थांसोबत खातो, अगदी लहानपणापासूनच आणि आमच्या पिढीने विशेषच.

काय भन्नाट भाषा आहे नाही आपली मराठी? मी मराठीच्या प्रेमात होतेच, पण पुन्हा एकदा असे विचार मनात आले, असे वाक्यांश आठवले आणि उपभोगले कि जास्त प्रेमात पडायला होतंच.