एक वेगळं रसायन

झकास खणाचं परकरपोलकं घालून, गळ्यात सुबक माळ, पायात मस्त छोटेखानी आरामदायी बूट, डोक्यावर फेटा असा काहीसा तिचा त्या दिवशी पोशाख होता. फारच मोठ्या प्रमाणात आणि अतिउत्साहात भले मोठे ढोल, ताशे आणि अजून इतर वाद्य वाजत होती खूप तास आणि त्या संपूर्ण कार्यक्रमाचा ती शांतपणे आस्वाद घेत होती. अगदी म्हणजे अगदी शहाण्या मुलीसारखी बाबांच्या कडेवर विराजमान होती. कुठेही उगाच चिडचिड नाही, रडणं नाहीच, तक्रार नाही, हट्ट नाही. त्यानंतर एक झेंडा हातात दिला कोणीतरी आणून तो सोज्वळ मुलासारखा खूप छान सांभाळून हातात धरून ठेवला. आई कामात होती, बाबा पण बोलत होते आणि हे सर्वांकडे यथेच्छ जात होती. बाकी इतर हजार असलेल्या सहापाठींनी तिला घेतली, जे संपूर्ण अनोळखे असे होते, विद्यार्थ्यांनी कडेवर घेऊन फिरवलं भर उन्हात तरी देखील ती अत्यंत मजेत, त्यानंतर ग्राउंड वर खाली सोडलं कडेवरून तर एकटी मस्त हिंडत होती, एक्सप्लोर करत करत आपल्या धुंदीत. जितक्या शिताफीने फेटा मिरवला तितक्याच शांतपणे तो काढून ठेवला, फेकला नाही किंवा टोचतोय वगैरे तक्रार तर नाहीच नाही. आई-आई करणं नाही, ओळख लागलीच नाही, ऊन लागतंय म्हणून देखील ब्र शब्द नाही, ३-४ वय वर्ष आणि इतकी समजूतदार भारतीय मुलगी शपथ सांगते पहिल्यांदा अनुभवली. तिच्या सारखी तिचं.

 उच्च पदस्थ आई, डोंगरा एवढं काम सातत्याने हसतमुखाने करणारी आई, नेहेमीच चिरतरुण अशी आई, भन्नाट आयडिया च्या कल्पना असणारी आणि राबवणारी आई, अत्यंत चुणूकदार, सर्वांशी मिळून मिसळून काम करणारी, काम करून घेणारी आणि असे अगणित गुणधर्म असलेली आई असल्यामुळे असेल कदाचित हे बाळकडू मिळालंय. किंवा त्या पिल्लूचा स्वभाव देखील, किंवा मुली असतातच अश्या, उगाच गळा काढणं माहित नाहीच, फक्त पुढे जायचं, एकट्याने, दुकट्याने, ह्याच्या-त्याच्या प्रत्येकासोबत अत्यानंदाने राहायचं, बास, साधं सोप्पं गणित.