पडद्यामागे काम करणारे कित्तीतरी कलाकार हे सातत्याने मागेच राहतात. जर एखाद्या नाटकाचं उदाहरण घ्यायचं झालं तर त्या कलाकृतीचं नाव होतं आणि त्यात काम केलेल्या नावाजलेल्या कलाकारांचं फक्त. पण बाकी गृहीत धरले जातात, कि त्यांचंच काम आहे आणि ते करत आहेत, करावंच लागेल, फारसं काय त्यात ई. अर्थात आताशा विचार आणि कृती बदलेली आढळते आहे, काही अंशी ज्यांच्यावरच आपली भिस्त असते त्यांना पण नाव मिळतंय पण क्वचितच.
माझ्या मनातले फक्त सांगते, आताशा, इतक्यातच मला जास्त प्रकर्षाने जाणवतंय कि माझा मेंदू हा कित्ती म्हणजे कित्ती पद्धतीचे कार्य करतो. माझा तो दिशादर्शक आहे, विचार करतो, कृती करतो आणि करवून घेतो अनेक जणांकडून, हृदय, म्हणजे दोघेही, एक जे रक्तप्रवाह सातत्याने सुरु ठेवतं आणि पोटऱ्या त्याला प्रचंड साथ देतात उलट्या दिशेने प्रवाह सुरळीत राहायला आणि इतर सगळे अणू-रेणू अविरत कार्यरत असतातच, पण नाव मात्र आपलं होतं. मला पडलेला प्रश्न मी नक्की काय करते मग? सगळं तर हेच बघतात, मी मात्र नाममात्र. हे झालं माझ्या अंतर्बाह्य अवयवांबद्दल, पण तितक्याच ताकदीने हि भव्य दिव्य सुष्टी पण सगळं साधते, किंबहुना तीच सगळं करते, गुरुत्वाकर्षण द्वारे, प्राणवायू, वायू, आणि इतर सगळेच आत्यंतिक महत्वाचे घटक. निरपेक्ष सुरु असतं त्यांचं सतत कार्य, आणि नाव होत आपलं कि ह्या अमुक तमुक मुळे झालं ई. असो, हाच नियम जरी असला तरी त्या सर्व शक्तींचे, अणू रेणूंचे आभार माना मनःपूर्वक. ते आहेत, त्यांचं ते कामचं आहे असं गृहीत धरलं होत मी देखील, पण तसे नाही हे खूप प्रकर्षाने जाणवतं आहे मला सध्या आणि पटतंय देखील. ते अविरत, कित्येक वर्ष, न थांबता कार्यरत आहेत म्हणून मी आहे. ह्या शरीराला ओळख देण्यासाठी म्हणून फक्त एक नाव देण्यात आलं आहे. मग मी करते, हे सगळं माझं आहे आणि त्याचा दंभ मिरवणे बरोबर नाहीच. बघा एकदा विचार करून आणि मग नतमस्तक व्हा. सगळं तसंच सुरु राहील तुमच्याच, माझ्याच नावावर पण एका वेगळ्या ऊर्जेने, आनंदाने, प्रत्यर्पित होऊन, वेगळ्या पद्धतीने आणि जाणिवेने.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा