मी एक उत्कृष्ट आणि फारच मनाला भावलेली अशी गोष्ट वाचली होती. त्या कथेत (प्रत्यक्ष घडलेली कथा) एक शाळा असते मुलींची आणि त्यात एक स्पर्धा आयोजित केली असते. त्या स्पर्धेचं वैशिट्य म्हणजे, थोडक्यात सांगायचं झालं तर, सगळ्यांनीच भाग घ्यायचा असतो, काही जणींनी नाही. सर्वांसाठी खुली स्पर्धा नाही तर सर्वांसाठी आयोजित अशी. स्पर्धेचे नियम, अटी माहिती असल्यामुळे सगळ्याच जणी जोमाने कामाला लागल्या. स्पर्धेचा दिवस आला आणि सगळ्या मुलींचे हात निरखून बघितले गेले, कारण ती "सुंदर हात" अशी स्पर्धा होती. कित्येक जणींनी असंख्य पद्धतीने हात जपले होते. त्यात एकीचे हात मात्र थोडेसे खरखरीत, प्रचंड प्रमाणात रोज कष्ट केलेले असे दिसले. जेव्हा तिला विचारले तेव्हा तिचे उत्तर ऐकून सगळा वर्ग जणू हसला. कारण तिच्या घरच्या परिस्थितीमुळे तिला बाकिच्यांसारखा हाताला आराम, महागडे क्रिम / लोशन / शेक ई. लावणे परवडणारे नव्हते. रोजचे काम शाळा, अभ्यास सांभाळून करणे अत्यावश्यक होते आणि ती ते अत्यानंदाने करत होती कारण तिला तिच्या आईचे / माउलीचे कष्ट दिसत होते. अर्थातच तिलाच सर्वात सुंदर हात हा खिताब मिळाला.
मी स्वेच्छा निवृत्ती घेतल्यावर मला नकळत संपूर्ण पुणे दर्शन करण्याचा योग आला आणि येतोय. कारण मी सध्या आठवड्यातून एक किंवा दोन दिवस विविध शैक्षणिक संस्थानाला भेट देते, काही शिकवते ई. इतकं मोठ्ठं पुणे आहे हे फक्त कागदोपत्री मला ठाऊक होतं. ठिकठिकाणी अप्रतिम रंगांची फुलझाडं नजरेस पडतात, माझे हसतमुखाने जणूकाही स्वागतच करतात. रस्त्याच्या कडेला वैविध्य रंगानी नटलेले बोगनवेल बघितले कि आश्चर्यचकित व्हायला होतंच. इतकी गर्मी, रस्त्यावरची धूळ + प्रदूषण + सततचे वाहने, त्यात कोणीही काळजी घेणारे, खत पाणी घालणारे तर सोडाच संपूर्णपणे दुर्लक्षित असे. असे असून देखील सर्व पाहणाऱ्यांना आवर्जून एक ऊर्जा देऊन जातात, सुंदर दृश्य दाखवतात, काय अप्रतिम खुलून फुलतात, लगडलेले असतात, बहरलेले असतात. हे कसं काय जमतं त्यांना कोणास ठाऊक?
हे बघितलं कि बोगनवेल, बाकी फ़ुलं आणि फळं झाडं ह्यांच्यासमोर नतमस्तक व्हायला होतंच आपोआप. कित्ती म्हणजे कित्ती शिकण्यासारखे आहे. कोणची वाट न बघता, कोणाबद्दल तक्रार न करता हे त्यांचं कार्य नेटाने करत राहतात. असं पाहिजे. पुढ्यात आहे ते उत्तमच. झाडांच्या बाबतीत बोलायचं झालं तर धूळ असली तरी बेहत्तर, आम्ही जमेल तेव्हा, जमेल तस्से फुलून खुलणारच. आईला मदत करतांना हातांचा उपयोग होणारच. हात हे कामासाठी बहाल केले गेलेत, त्यांचं सौंदर्य हे कामासाठी उपयोगी पडण्यात आहे, मग ते वर्गात सुवाच्य अक्षरात लिहिणे असो, किंवा घरची कामे करण्यात असो. पुढे जाणे, ह्या प्रवासात नकळत कोणासाठी काही जमले तर करणे, ऊर्जा आणि स्फूर्ती देणे, उदाहरण म्हणून कार्य करून दाखवणे ई. महत्वाचे. क्या बात है?
माझे दोन हस्तक आणि एक मस्तक आपोआप कधी जुळले जातात बोगनवेलींना, आंब्याच्या मोहोराला / कैऱ्यांना बघून मलाच माहिती होत नाही. एक मनःपूर्वक विनंती. जर तुम्ही गाडीत मागे बसून प्रवास करत असाल कामाच्या जागी जाते वेळी तेव्हा मोबाईल नामक वस्तू जरा बाजूला सारा आणि नखशिखान्त सौंदर्य अनुभवा, साधं साधं असलं तरी खूप सुकून प्रदान करणारे आहे ते.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा