पाऊस जसा जसा परतीच्या प्रवासाला लागला, तसतसा एक चमत्कार दृश्य स्वरूप धारण करू लागला. मी आता स्वेच्छानिवृत्तीनंतर, गरजेनुसार किंवा आमंत्रणानुसार वर्ग घेण्यासाठी गाडीत बसले की, हे चमत्कार माझ्या दृष्टीक्षेपात पडतातच.
माझ्या घरापासून सुरू होणाऱ्या डोंगर रस्त्याच्या दुतर्फा, पावसाळा संपत आल्यामुळे वैविध्यपूर्ण हिरव्या छटांनी नटलेला, सजलेला आणि बहरलेला डोंगर आहे. तो कित्येक किलोमीटर अंतर माझ्यासोबत हितगुज करत असतो, प्रत्येक वेळी काहीतरी वेगळे सांगत सुटतो. आधी फक्त हिरव्या छटा होत्या; त्यानंतर किंचित बदल झाले आणि तुरळक ठिकाणी वेगळे रंग दिसायला लागले.
आणि आता पाहिले तर, रस्त्याच्या दुतर्फा झेंडू सदृश गडद केशरी रंगांची बौछार झाली आहे. ती झाडे इतकी उंच आहेत की सौंदर्याने एक वेगळीच उंची गाठली आहे. वारा आणि पक्षी, ज्यांच्यामुळे फुलांचे परागकण वेगाने सर्वत्र पसरले, त्यांचे मनःपूर्वक धन्यवाद! हिरव्या पार्श्वभूमीवर हा केशरी साज इतका खुलतो आहे की, त्याचे शब्दात वर्णन करणे महाअवघड आहे.
हे चित्र रेखाटायला रस्त्याच्या कडेने सुरुवात होते आणि थेट उंच डोंगराच्या माथ्यापर्यंत ती विविधता पसरली आहे. ती इतक्या शिताफीने मांडली / पेरली गेली आहे की, त्याचे वर्णन करायला कोणतेही शब्द उरत नाहीत. काही ठिकाणी गर्द, घनदाट तर इतर ठिकाणी तुरळक, पण जे काही आहे ते खूप खुलून दिसते. मला शक्य झाल्यास, माझे वर्ग मी त्या गर्द केशरी फुलांच्या उंचच उंच झाडांच्या सान्निध्यात भरवायला मनापासून आवडेल.
झेंडूची झाडे इतकी उंच माझ्या पाहण्यात नसल्यामुळे, मला वाटते की त्यांना मिळालेल्या या उंचीमुळे जणू काही ती प्रत्येक जाणाऱ्या-येणाऱ्याला खुणावत आहेत, आकर्षित करत आहेत आणि आनंद पसरवत आहेत. बरं, हे सगळे काय कमी होते, त्यात नेहमीची इतर झाडे, वृक्ष, पारंब्या, आणि विविध रंगांची पाने ह्या सौंदर्यात भर घालत आहेत.
हे सगळे दृश्य बघून मी इतकी लहान होऊन जाते की, निसर्गाने आपल्या सर्वांसाठी अजून काय करायचे, असे वाटते. किती भन्नाट आहे हे सगळे!
आज मला संपूर्ण जवळपास चाळीस मिनिटांच्या प्रवासात असं सारखं जाणवतं होतं की, माझी दोन्ही पिल्लं गाडीत माझ्या आजूबाजूला आहेत. आणि ते दोघेही हे विहंगम दृश्य इतका वेळ बघून खूप आनंदित होत आहेत, काय बघू आणि काय नाही, त्यांच्या उत्कृष्ट इंग्लिश मिश्रित मराठीत मला काय दाखवू आणि काय नाही, अशी त्यांची लगबग सुरू आहे. तो अनुभव जगावेगळा होता. पुन्हा एकदा मला माझ्या मुलांसोबत बाहेरचे दृश्य दाखवत, गाडीच्या मागील सीटवर बसून सगळे डोळ्यांत साठवता आले.
माझ्यासारखी भाग्यवान मीच, जिला "त्या" चित्रकाराने रेखाटलेली कलाकृती टिपता आली, एकदा नाही तर टप्प्याटप्प्याने. जशी जशी ती फुलझाडे लहानाची मोठी होत गेली, तशी तशी ती कलाकृती विविध रूपं धारण करत गेली. आधी फक्त जमिनीवरचा रेखाटायला सुरुवात झालेला गालिचा समोर उभा ठाकला. मग तो द्विमितीय (2D) आणि आज होता होता षट्-आयामी (6D) डौलात उभा होता. ती ताठ मानेने उभी असलेली फुले जणू काही मला "हॅलो, कशी आहेस? तुला बघून खूप आनंद झाला!" असे म्हणत होती, कारण ती वाऱ्यावर स्वार असल्यामुळे कधी ह्या बाजूला तर कधी त्या दिशेला झुकत होती. हा अनुभव निश्चितच अविस्मरणीय आहे.
साथसंगत, सत्संगत, सत्संग हे सगळं कित्ती महत्वाचं आहे बघा. वाऱ्याची, पक्षांची, उन्हाची, मातीची, ऋतूची ई. मैत्री, साथ ह्या मुळेच तर हि झेंडू तत्सम अगदी साधी फुले अक्षरशः नंदनवन फुलवत आहे, फुलवले आहे. बघणाऱ्यांच्या डोळ्यांचे पारणे फिटते नक्कीच. ह्या फुलांना कदाचित जंगली फुले पण म्हणता येईल, जंगली ह्या अर्थाने कि ती एकतर स्वतः वाढत आहेत, फैलत आहेत, त्यांच्या मर्जीनुसार, डोंगर भागात, मात्र देवाला किंवा पूजेला नाही वाहता येत. हे असून देखील बहरणे आणि ते देखील मनमुराद, भरभरून, कंजूसीने नाहीच, म्हणजे कित्ती वेगळं आहे सर्व हे.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा