व्हरांडा हा एक घराचा खूप महत्त्वाचा भाग असायचा, माझ्या लहानपणी. आम्ही जिथे राहत होतो, तिथे मोठे सरकारी बंगले होते आणि पुढे-मागे दोन्ही बाजूंना वऱ्हांडे असायचे.
पुढच्या वऱ्हांड्यात गाडी, सायकल, चपला वगैरे असायचं. मागच्या वऱ्हांड्यात मुख्यतः कपडे वाळत घालायची सोय असायची. उंच, छताच्या जवळ दोऱ्या बांधलेल्या असायच्या आणि त्यावर ओले, जड कपडे काठीच्या सहाय्याने बखूबीने वाळत घालावे लागायचे बहुतांश वेळा, रोजच.
ती एक कला होती.
कपडे इतक्या शिताफीने पसरवावे लागत असत की कोणता कपडा कुणाच्या शेजारी, कोणाला लपवायचं, कोणाला पुढे ठेवायचं, हे सगळं ठरवावं लागायचं.
नंतर स्टॅन्ड आले आणि काम सोपं झालं. मग पुलीच्या सहाय्याने वर-खाली होणारे बार आले आणि ते तर अजूनच सुकर झालं.
माझ्या आधीच्या पिढीपर्यंत मुलीला कपडे किती व्यवस्थित वाळत घालता येतात, यावरून तिची पसंती ठरायची. तो एक फिल्टर होता, एक मापदंड होता. अर्थात त्याबरोबर चालून दाखव, बसून उठून दाखव, गाणं म्हणून दाखव असे अनेक टप्पेही होते. मुलाचं काय? फक्त नाव पुरेसं असायचं का तेव्हा? असो.
आज पुन्हा एकदा कपडे वाळत घालताना नकळत हसू आलं.
का? कुणास ठाऊक, पण मला परत एकदा हे काम आवडायला लागलं आहे. कपडे नीट वाळत घातले की ते दृश्य डोळ्यांना इतकं सुबक, सुंदर वाटतं.
दुसऱ्यांना उगाच प्रदर्शन नको, याची काळजी आपण घेतोच. पण स्वतःलाच छान वाटावं म्हणून, त्या स्टॅन्डलाही आनंद मिळावा म्हणून, आणि बाल्कनीत स्टॅन्ड विराजमान असेल तर आजूबाजूच्यां कठड्याला, भिंतीला, जमिनीला, आणि इतर सर्वांना बरं वाटावं म्हणून, हे काम फक्त काम म्हणून न बघता, आनंद देणारं साधन म्हणून बघितलं तर?
मला तर खूप मजा येते आहे. समाधान मिळतंय.
कोणाची शाबासकी मिळावी म्हणून नाही, कोणी तारीफ करावी म्हणून तर नाहीच. फक्त स्वतःसाठी. त्या रंगांसाठी. त्या सुगंधासाठी.
कधी मी स्टॅन्ड आडवा ठेवते, कधी उभा. कधी इकडे, कधी तिकडे.
छोटे छोटे बदल. वेळ काही जास्त लागत नाही. पण जो परिणाम मिळतो, तो खूप वेगळा असतो.
करून बघाल?
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा