मी लहान होते तेव्हा पासून जेव्हा जेव्हा बाबा दौऱ्यावर जायचे तेव्हा तेव्हा ते माझ्या साठी काही तरी आणायचेच. ते छोटं का मोठं, किती किमतीचं ... हे महत्वाचं नव्हतंच कधी, पण तो डबल परमानंद असायचा, एक बाबा दौऱ्याहून परत आल्याचा आणि दुसरं म्हणजे ते छोटीखानी गिफ्ट. अहाहा.
माझे मोठे डोळे अजून मोठे करून, एक बोट नाचवत मी एकदा बाबांना सांगितलेलं आठवतंय मला, कि "ह्या वेळी गावी / परगावी / दौऱ्यावर गेलात कि माझ्या साठी एक बाहुली आणा". ते ताबडतोब हो देखील म्हणाले, कारण ते फा$$$र सोप्प होत.
का म्हणताय?
अहो एक छोटीशी बाहुली आणणं आणि मीच स्वतः हुन सांगितल्यामुळे त्यांना विचार नाही करावा लागणार काय न्यावं ते.
पण मी इतकी सोप्पी बाहुली आणायला सांगितली नव्हतीच, मी एकदम स्पष्ट सांगितलं होत कि "मला डोळे उघडझाप करणारीच बाहुली पाहिजे आहे, तिला उभं केलं कि डोळे उघडे करणारी आणि आडवं केलं कि बंद करणारी अशीच". "बापरे", असंच काहीस म्हटलं असेल त्यांनी मनात, पण "आणतो" एवढंच म्हणाले. बास, मला तेवढं पुरे होत. आणि काय सांगू पुढल्या दौऱ्याहून येतायेता आणली कि तश्शीच बाहुली मला.
आई ग, कित्ती शोधावी लागली असेल, आणि कदाचित फार महाग पण....
ती अजूनही माझ्या घरी मी ठेवली आहे, अर्थात माझ्या आई बाबा आणि दादांनी ती सांभाळून ठेवली होती, आणि आता मला दिली आहे. तिला बघून रोज म्हणजे रोज बाबांची तर आठवण येतेच, पण मी फार त्रास देणारी होते ह्याच हि फार वाईट वाटत.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा