घरकाम, व्यायाम आणि बरेच काही

माझ्या लहानपणी घरी सगळ्या कामांना बाई होती, तरी देखील रोज घर आवरणे, धूळ झटकणे, अंगण झाडणे, रांगोळी काढणे, झाडांची निगा राखणे, अचानक आला-गेला सांभाळणे, अधूनमधून पाण्याच्या टाक्या साफ करणे, आणि इतर अनेक कामे असायचीच ज्यामुळे शारीरिक व्यायाम होत होता आणि मानसिक समाधान देखील. हि झाली शहरातली रोजनिशी. खेड्यातली त्याहून निराळी असणार, किंवा शहरातच पण  ज्यांच्या कडे दुधाचा, शेतीचा किंवा अजून काही गृहउद्योग आहे त्यांची ह्याहून निराळी असणार रोजनिशी.  गाई-म्हशी फिरवणे, गोठा साफ करणे, दूध काढणे, विहिरीतून पाणी काढणे, पाणी भरणे, आणि बरीच कामे. शारीरिक शिस्तीत व्यायाम तर नक्कीच  होत होता, शिवाय चरबी कधी वाढली नाही, झोप भरपूर आणि पोटभर शांतपणे आली.

गेले अनेक दिवस मी बघते आहे आमच्या मागे एक watchman च कुटुंब राहत आणि त्यात त्याचा लहान भाऊ पण आहे, असेल २३-२५ वर्षाचा. पहाटे दिसतो मला उठलेला आणि उठला रे उठला कि आडवा पडून मोबाईल, बास, जेव्हा बघावं तेव्हा तेच. देवा. अर्थात माझ्या काकाच काय जातंय, पण हे त्याच्या शरीराला, मनाला आणि एकंदरीत बरे नाहीच. काही उद्योग धंदा मदत नाहीच. काम करण्याची धडपड नाही, काही नवीन शिकायची इच्छा नाही, कमवणे तर दूरच. काय हे. धडधाकट आहे पठ्ठा पण काय उपयोग. संताप होतो माझा पण सोडून द्यावं लागत. कारण असे अनेक असतील ह्या समाजात. सुबुद्धी दे बाबा सर्वांना. बरं माझं म्हणणं असं कि तोच मोबाईल वापरून काही तर दिव्य कर, आणि खरंच काय बघतात एवढं त्या छोट्याश्या स्क्रीन वर सतत दिवसभर / दिवसरात्र  तासनतास, फुकट्यासारखं सारखं राहायला लाज नाही वाटत असेल का? आणि कंटाळा कसा नाही येत म्हणते मी?