आमच्या कडे हिरव्या मिरच्या चिरण्याची एक विशिष्ट पद्धत आहे. म्हणजे पोहे, उपमा, शेवयाचा उपमा, दलिया ई. कशातही हिरव्या मिरच्या घालायच्या असल्या तर त्या मोठ्या आकारात चिरल्या जातात, साधारण: एका मध्यम आकाराच्या मिरचीचे दोन तुकडे, बास. कारण? एक तर चिरायला सोप्पे आणि काढायला देखील, डोळ्याला दिसतात पट्टाकिनी. माझे दोन्ही लेक, छोटा आणि मोठा थोडे वेगळे आणि बदमाश आहेत. ते म्हणतात "आम्हीच वाढून घेतो डिश मधे नाश्ता". आधी मला वाटायचं माझी कित्ती काळजी दोघांना, माझं काम कमी करायचं म्हणून स्वयंसिद्ध वगैरे. पण नीट बघितल्यावर असं लक्षात आलं कि वाढून घेता घेता ते मिरच्या एकतर ओटयावर काढतात किंवा कढईवर च्या झाकणात. मगच खायला घेतात. असो.
तर आमच्या मावशींनी एक दिवशी कमालच केली, त्यांना सगळं माहित असून देखील त्यांना त्या दिवशी बहुतेक पंजाबी होण्याचा शौक चढला होता. इकडे छोट्या लेकाची फरमाईश, "मम्मा पोहे तू कर, मावशीची मदत घेत फक्त". मग मावशींना आणि मला दोघींनाही हुरूप आला, त्यांना फक्तच चिराचारी करायची म्हणून आणि मला फक्त शेफ सारखी फोडणी घालायची म्हणून.
"सगळं चिरलंय, या$$$" अशी आरोळी ठोकल्यावर मी गेले स्वयंपाक घरात, बघते तर काय डोळ्याला दिसणार नाहीत अश्या अगदी बारीक मिरच्या चिरलेल्या.
म्हटलं "हे काय?",
तर म्हणतात कश्या "काय झालं, मिरच्या हायेत",
"आपण अश्या चिरतो का?",
"असुदे, देते दुसऱ्या चिरून",
"आमच्या कडे सगळे वर तोंड करून खातात मावशी",
एवढं मी म्हटलं तर काय पोट धरून हसायला लागल्या आमच्या मावशी, "असं कसं वर तोंड करून खायचं?, "खाली बघून नाही खात कोणी, सगळं लक्ष टीव्ही कडे नाही तर मोबाईल" ई.
"अन्न हे पुर्णब्रह्म" हे विस्मृतीतच गेलं आहे, आधी खा / जेवा म्हटलं तर कोणीही ऐकत नाही.
असो, त्या छोट्याश्या मिरच्यांनी गोड प्रसंग आणि हसू निर्माण केलं हे खरं.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा