कडी बोले कुलुपाला...

"टाळ बोले चिपळीला नाच माझ्या संग...." हि अभंगाची ओवी / ओळ आठवली मला, रादर गेले बरेच दिवस आठवते आहेच. कारणं अनेक आहेत, त्या पैकी एक म्हणजे गेले अनेक महिने मी माझ्या महाविद्यालयाच्या खोल्या / वर्ग सगळे बंद आहेत, कुलूप कडी लावून चुपचाप शांत. नाहीतर सर्वप्रथम शिपाई लवकर येऊन आधी खोल्या उघडायचे नॉर्मल दिवस आणि महाविद्यालय सुरु होत तेव्हा. आणि सर्वात शेवटी खोल्या बंद होत असतं, हे सगळं कडी-कुलुपाला खटकलं, जाणवलं, आठवलं आणि म्हणून त्यांनी संवाद साधायला सुरुवात केली आपआपसात आणि अर्थातच तो मला ऐकू आला म्हणून हा लेखप्रपंच.

ते म्हणताहेत "काय दिवस आलेत, किल्यांच्या आवाज ऐकलाच नाही कित्येक दिवस, त्याच स्थितीत पडून राहून शांततेत / शांततेचा कंटाळा आला आहे अगदी, वैताग. महत्वच राहील नाही आता आपलं, गंज चढल्यासारखा झालाय. कुठे गेली ती पिल्लं? त्यांचा आवाज, शिक्षक-त्यांचं शिकवण, प्रत्येक वेळी वेगवेगळ्या शिक्षकांचे वेगवेगळे आवाज आणि तऱ्हा, प्रत्येक वेळी विविध विद्यार्थी वर्गात बसणारे, कॉरीडोअर हुन जाणारे, आच्छाद मांडणारे, ई. एका दिवसात तीनदा आपली जागा बदलत असे (कडी-कुलुप स्थिती, दार आणि कडी उघडलेली स्थिती, आणि पुन्हा संध्याकाळी बंद). आज अनेक महिने एकाच जागी पडिक आहोत, अर्थात शिपायांना थोडासा आराम आहे, किल्ल्यांचा जाडजूड गुच्छ बाळगावा लागत नाही दिवसातून दोनदा, हा वर्ग कोणाला द्यायचा ह्यावरून चर्चा देखील संपुष्टात आल्या आहेत". ई.

"डॉक्टर डू लिटिल" सारखं झालाय माझं. त्यांचं मनोगत ऐकून डोळ्यात पाणी आल्याशिवाय राहील नाहीच, आणि सगळे इतक्या वर्षांचे भरलेले, बहरलेले, बहारलेलें दिवस आठवले. सगळेच वाट बघत आहेत देवा, विद्यार्थी, शिक्षक, फळा, बेन्च, इमारत, ई. लवकरच सगळं आधीसारखं सुरळीत सुरु होऊ दे हि प्रार्थना.