बदलेली भूमिका

लहानपणी आई म्हणून आणि काळजी म्हणून माझ्या मुलांना शाळेत जातांना रोज अनेक वर्ष मी घरचाच डब्बा दिला. किंबहुना डब्बे दिले रोज, छोट्या सुट्टीचा, मोठ्या सुट्टीचा आणि कधी कधी बसचा पण. अर्थात माझ्या सारख्या सगळ्याच आया करतातच हे. मी काही नवीन केलं असं नाही. पण आज माझ्या बाबतीत एक फारच नवीन गोष्ट घडली म्हटलं लिहावं.

मुलं माझी लहान होती तेव्हा दोन कारणांमुळे मला त्यांना पोळ्यांचे / पराठ्याचे / दोसा आणि कधी कधी इडलीचे सुद्धा, डब्ब्यात तुकडे करून द्यायला आवडत असे. एक म्हणजे मुलं लहान होती, तुकडे करणं कदाचित जमणार नाही म्हणून आणि जेव्हा मोठी झाली तेव्हा फटाफट डब्बा खाऊन खेळायला पळायचे असायचे त्यांना. मग रेडिमेड तुकडे असले कि मग मज्जाच.

त्यात माझा वेद फरमाईश करायचा वेगवेगळ्या आकाराची, मग कधी घाईत जमतील तसे, नाहीतर ठराविक चौकोनी, त्रिकोणी असे तुकडे करून देत असे मी डब्ब्यात.

आज हा विषय का म्हणताय मंडळी. तर त्याच असं झालं कि गेले १५ दिवस मला जबरदस्तीची रजा मिळाली आहे. पहिल्यांदा इतक्या वर्षांनी मला अजिबात ठाऊक नाही माझ्या स्वयंपाक घरात काय चाललंय. अहाहा. मज्जा येत आहे एका अर्थाने. मी थोडीशी धडपडले त्यामुळे डॉक्टरांनी पाय बांधून ठेवायला, सरळ म्हणजे सरळ ठेवायला आणि त्यावर वजन न द्यायला सांगितल्यामुळे मी सध्या "काऊच पोटॅटो" / "गुळाचा गणपती" असं काहीस झालाय. आज कित्येक दिवसानी कचेरीत गेले. थंड पोळी खाण्याचा कंटाळा येणारच हे मला अवगत होत, त्यामुळे मी माझ्या मनी माऊ ला म्हटलं मला न भाजी एका डब्यात आणि पोळीचे तुकडे फॉईल मधे दे. तिला आश्चर्य वाटलं आधी पण मग तिने उत्कृष्ट पद्धतीने माझा डब्बा भरला, आणि तो मी खूप एन्जॉय करून फस्त केला, आयते तुकडे वगैरे म्हणजे काय राव, माझ्या सारखी भाग्यवान मीच, नाही का?

आज अनेक वर्षांनी भुमिकेची अक्षरश: अदलाबदल झाली. आणि ह्याच एका गोष्टीमुळे नाही हो, कधी कधी फार उत्तम पद्धतीने माझी लेक मला समजावून सांगते, टिपिकल पद्धतीने "मम्मा तुझंच वाक्य सांगते मी तुला पुन्हा...". असं म्हणून थोडक्यात उत्तर दिलेलं असत तिने. क्या बात.

ह्या छोट्याश्या प्रसंगामुळे हि अनुकथा साकारली, बास.