चव

चव हि संज्ञा जरी प्रत्येकाची वेगळी असली तरी देखील एका बाबतीत ती सारखी असावी असा अंदाज आहे, जसे कि पुन्हा गरम केलेल्या चहाची चव. चहा काय तर कुठलाही पदार्थ पहिल्या वाफेचाच  अगदी भन्नाट लागतो. कदाचित तो अत्यंत ताज्या स्थितीत असतो म्हणून, किंवा आपल्याला तशीच सवय झाली आहे कदाचित, किंवा करणाऱ्यालाही ते सोप्प जातं, हवं तेव्हा हवं तेवढं गरमागरम खाऊन मोकळं. असो.

तर काल एक छोटा किस्सा झाला. मला एका दादाने मस्त गरमागरम चहा हातात आयता आणून दिला आणि अर्थातच तो त्यावेळी फारच आवश्यक होता पण मला. पण हातात कप यायला आणि विद्यार्थ्यांचं एक कुटुंब मला भेटायला यायला एकाच गाठ पडली. मग ते प्रशस्त नसतं दिसलं त्याच्या समोर चहा पिणं म्हणून मग मी तो झाकून ठेवला. माझ्या बरोबर काम करणाऱ्या ताईने मग ते पालक गेल्यावर मला पुन्हा गरम करून आणून दिला आणि तो मी मिनिटाच्या आत संपवला पण, कारण तो छान लागला, पहिल्यांदा. चव बदल कशी झाली नव्हती? ह्याचंच आश्चर्य वाटलं मला. काय खासियत होती त्या चहात?, दूध अप्रतिम होत, का गरम करण्याची पद्धत का गरज? काही समजलं नाही, पण हे वेगळं होत एवढं खरं. फारच कमी वेळी मी पुन्हा गरम केलेला चहा घेतला आहे आणि तो पट्टाकिनी लक्षात येतोच, किंबहुना त्याचा (राग)रंग पण बदललेला असतो खरा, पण काल काही तरी नेहेमीसारखं नव्हतं हे निश्चित.

असो, अशीच आपल्या नात्यातली चव, पहिल्या वाफेची, टिकवून राहो सदा, किंवा एखादवेळी असं झालंच कि एक उकळी आवश्यक आहे, थंडपणा जाणवतो आहे तेव्हा दुसरा उपाय करा (नवीन चहा करा आणि प्या). प्रत्येक वेळी पहिली वाफ टिकली नाही तरी हरकत नाही, अनेकविध तरणोपाय आहेत ना त्या करता, ते वापरा, मसाले दार चहा सारखी तरतरी दुसरं कोणीही देऊ शकत नाही, ती चव बाकी कोणीही भरून काढू शकत नाहीच. त्यामुळे कृतूमानानुसार बदल करत, चढ उतार उपभोगत चवीचा गोडवा कायम राहील हे आवर्जून बघाच.