कागद चेहेरा आणि बोल

कित्ती तफावत असते, कागद काय सांगतो आणि चेहेरा काय बोल बोलतो, दोन भलत्याच दिशेला. सॉफ्टवेअर तर तुम्हाला आणि तुमचा चेहेरा फार रंगवून दाखवतो बायो डेटा / रेसुमिया च्या स्वरूपात, पण तो तसा असतो का? नाटक हा विषय शाळेत सगळ्यांना असायलाच हवा असं मला प्रकर्षाने वाटत.कारण का? सांगते.

गेले अनेक वर्ष मी शिक्षकाच्या पदासाठी मुलाखती घेते. कागदावर, प्रत्यक्ष भेटल्यावर / बघितल्यावर आणि ऐकल्यावर कधी कधी भयानक तफावत आढळते. मराठीत एक म्हण आहे ना "तोंड उघडलं कि सत्य सगळं बाहेर पडत", अगदी तस्सेच. बरं आहे कि फक्त कागद बघून निवड होत नाही ते, म्हणजे फक्त नोकरी साठी च नाही, आयुष्याचा जोडीदार मिळवण्यासाठी देखील. कधी कधी बघितल्या बघितल्या आवडते एखादी व्यक्ती,म्हणजे तीन टप्प्यामधले दोन पार होतात, कागद आणि चेहेरा, पण ऐकणं पण महत्वाचं, बोल तितकेच महत्वाचे, भाषा, भाषेवरचे प्रभुत्व, मांडण्याची कला, समोरच्या च्या तोंडून "वाह वाह" निघावं असं काही तरी, वयोमानानुसार ........ माझ्या दृष्टीने अतिशय महत्वाचं ठरतच. असो. फारच व्यक्तिगत विषय झाला हा. आता तुम्ही म्हणाल दिसणं आपल्या हातात असतं का, रंग, रूप ई. नाही, नसतंच. पण जसे आहोत त्यात ठसा उमटवणं तर आपल्या हातात आहे ना, प्रभाव पडेल अशी किंचीत लक्ष देऊन केलेली वेष आणि केशभुषा केली तर उत्साह वृद्धिगत होतो स्वतःचा आणि तुम्हाला बघणाऱ्याचा देखील.

कागद, चेहेरा आणि बोल ह्याचा ताळमेळ साधाच, गरजेचं आहे ते, प्रत्येक टप्प्यात, अहंकाराकडे न झुकता. हा ताळमेळ साधण्याकरता थोडीशी नाटकाची मदत घ्यावी लागली तर गरज असेल तेव्हा घ्या. म्हणून नाटक / अभिनय प्रत्येक शाळेत शिकवावा अशी माझी मनापासून इच्छा आहे. काम इतकं करा कि वेळेवर गडबड झाली ई. कशाशी खातात हे बघायलाच नको. बास.