आधार

माझ्या पायांमधे पट्टाकिनी हवी तशी शक्ती परत यावी ह्या करता वजन पायाला बांधून व्यायाम करायला सांगितलं आहे. सध्या विकतचे वजन जे घालायला-काढायला-वापरायला सोप्पे असतात त्या सोबत व्यायाम सुरु आहे. आज मला एक नवीन गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली आणि पटली देखील. त्याच काय झालं कि दररोज मी माझ्या पायांवर डायरेक्ट ते वजन बांधून व्यायाम करत असे कारण मला छोटे, गुढ्यापर्यंतचे पँट्स घालायला आवडतात, सोईचे असतात. त्यामुळे पट्टाकिनी बांधलं वजन आणि केला व्यायाम, बास. पण आज थोडं वेगळं होत. आज फुल्ल पॅन्ट घातली होती आणि त्यामुळे त्या पॅन्टवर वजन बांधले आणि व्यायाम करायला सुरवात केली. काही तरी वेगळं जाणवत होत. म्हटलं असेल, लक्ष द्यायचं नाही, आधीच उशीर झालाय उठायला. पण तरी देखील मला सतत ची जाणीव होत होतीच. त्यात आईच एक वाक्य आठवलं. आईचे जेव्हा पाय दुखायचे तेव्हा ती करकचून रुमाल बांधायची. विचारलं तर म्हणायची कि पायांना जसे कि आपण एक घट्ट आधार देतोय, प्रेमाने मिठी मारल्या सारखा आणि त्यामुळे ते लवकर बरे होतात. ई. तिचा तो फंडा होता. आणि त्यामुळे तिला बरं वाटायचं. असो.

आज मला समजलं कि माझा व्यायाम पण मस्त झाला आणि वेगळं छान वाटतंय नेहेमी पेक्षा. त्या पॅन्टच्या जास्तीच्या आधारामुळे असेल कदाचित. भन्नाट सुरवात झाली दिवसाची हेच खरं.

प्रत्येकाला असाच नेहेमी छोटासा आधार मिळावा जेव्हा हवा तेव्हा हीच ईशचरणी प्रार्थना, मग तो कुठल्याही पद्धतीचा आणि स्वरूपात असला तरी चालेल. आधार मिळाला कि लांब पल्ला गाठणं सोप्प होत.