भेट

कोणाला एखादी वस्तू भेट द्यायची म्हणजे त्याची सुरवात फार आधी पासून होते. ती सुरवात म्हणजे विचारांची आणि कृतीची. ज्याला भेट द्यायची त्याच्या बद्दल सखोल विचार करावा लागतो, त्याची आवड निवड फारच बारकाईने जाणून घ्यावी लागते आणि ते देखील न विचारता, सहज साध्य झालं पाहिजे ते. इतकं सोप्प नाही दुसऱ्यांसाठी भेट वस्तू विकत घेणे. संपूर्ण ती व्यक्ती माहित असल्याशिवाय आवडेल अशी वस्तू उचललीच जात नाही, किंबहुना ती वस्तू देखील घेणाऱ्याशी संवाद साधतच नाही. आणि इतकं सगळं घडतं एक वस्तू विकत घ्यायची म्हणजे, दुसऱ्याबद्दल इतका विचार सहज होत नाही. आणि म्हणूनच ह्या सगळ्या विचारांना, तो जो वेळ घालवला आहे ह्या सगळ्या प्रोसेस करता त्यांना, आणि एकंदरीतच भेट देण्याची इच्छा होणे आणि ती कृतीत आणणे हे सगळं जेव्हा माझ्या बाबतीत होत तेव्हा कडा ओल्या होतात न कळत, सहज, अचानक. इतकं कोणासाठी कोणीच सहसा करत नाहीच, आणि जेव्हा करतात तेव्हा आश्चर्य, आदर, अप्रूप, आश्वासक वाटल्याशिवाय राहवत नाहीच.  

"देवाण घेवाण" असं असायला हवं नाही का, पण माझ्या बाबतीत तर सगळे फक्त देतात मला, नेहेमीच, छोट्यापासून ते मोठ्या भेटी पर्यंत. ह्याचाच आश्चर्य वाटल्याशिवाय राहतं नाहीच. परवाच मला अचानक अनपेक्षित अश्या एक नाही तर दोन वस्तू भेट मिळाल्या माझ्या भावाकडून आणि ते देखील कुठलाही प्रसंग किंवा सण-वार नसतांना, ध्यानी मनी नसतांना. का? कसं? असे प्रश्न पडल्याशिवाय राहत नाहीच. माझ्यासारखी भाग्यवान मीच ह्यात काही दुमत नाहीच. आधी आजीआजोबांनी भरभरून दिल न कळत्या वयात, मग बाबांनी त्याही पेक्षा जास्त सात्यत्याने दिल आणि खूप शिकायला मिळालं, मग दादा, हे, आणि आता फार फार वेगळ्या प्रकारचं मुलं देत आहेत. हे काय सख्य कमी होत कि मला दोन पहाडासारखे भाऊ दिले जे तर देतांना थकत नाहीच. मित्रमैत्रिणी पण. माझ्या आधी ह्या सगळ्यांना कसं काय माहित असतं मला काय हवं आहे किंवा लागणार आहे आणि ते पुढ्यात सतत उभंच. मला पण आता भेट वस्तू देणं शिकलं पांहिजे माणसं ओळखून.