देवळाची पवित्र पायरी

अगदी लहानपणापासून न कळत्या वयात मी आई बाबांसोबत देवळात जात होते आणि सर्वांना बघून तस्स वागत होते. थोडीशी वयाने मोठी झाल्यावर जेव्हा स्वतःहून एकटी जायला लागले देवळात तेव्हा लहानपणी शिकलेलं आणि त्या नंतर बहरलेलं संमिश्र असं वागायला लागले, कृती करायला लागले. आई बाबांची एक शिकवण अशी होती कि घर हे मंदिर, शाळा / कॉलेज / ऑफिस हे पण एक मंदिर. बऱ्याच लहान मोठ्या ऑफिस मधे अनेकविध मान्यवरांसोबत काम करायच भाग्य लाभलं मला पण जेव्हा मी सिंबायोसिस मधे काम करायला सुरवात केली, ह्या ऑफिस च वैशिष्ट्य आणि असाधारण महत्व पटलं / जाणवलं तेव्हा न कळत नतमस्तक व्हायला झालंच, दररोज, न चुकतात, अनेक वर्ष. माझ्या नेहेमीच्या सवयी प्रमाणे मी रोज ऑफिस ला लवकर पोचत असे गाडीने जात होते तेव्हा. त्यामुळे कोणालाही काहीही समजत नव्हतं अर्थात मला पण कि कधी मी नमन करून ऑफिस मधे प्रवेश करत होते ते. मग बस ने प्रवास सुरु झाला आणि त्या हि वेळी माझं रुटीन कधीच बदललं नाहीच. चार महिन्याचा कालावधी होता जेव्हा मला ऑफिस ला जाता आलं नाही. पण पुन्हा जेव्हा सुरवात केली हळूहळू ऑफिस ला यायला तेव्हा पहिल्या दिवशी मी आले, नतमस्तक झाले, आणि मागून एक आवाज आला. माझ्या डिपार्टमेंट च्या हेड होत्या त्या बोलणाऱ्या. म्हणतात कश्या, "मॅडम ह्या चार महिन्यात सगळ्यात जास्त जर कोणी तुम्हाला मिस केलं असेल तर ह्या पायरीने". बाप रे, तेव्हा पर्यंत मला हे माहित नव्हतं कि माझ्या हेड हे बघतात ते. आणि त्यावेळी मला खात्री पटली कि भरपूर सदिच्छा, डॉक्टरांचे अथक प्रयत्न, प्रार्थना, व्यायाम, खाणं, घरच्यांचे आणि मोठ्यांचे आशीर्वाद ई. शिवाय अजून कोणाची तरी प्रकर्षाने इच्छा होती कि मी पुन्हा यावं आणि भेटावं ते. "त्या" पायरीने माझी वाट पाहावी म्हणजे खूप खूप मोठी गोष्ट होती माझ्या साठी. निर्जीव असली तरी सजीवांप्रमाणे माया केली, सांभाळलं आणि परत आणलं देखील. पुन्हा एकदा सर्वांचे मनःपूर्वक आभार आणि माझ्या मंदिराच्या पायरीला एक विनंती कि सर्वांचीच अशी काळजी घे, काही मनातल्या मनात तुला नमस्कार करत असतील ते बघ.  नाही नतमस्तक झाले तरी तुझं अस्तित्व आहे हेच खरं.