सुचणे म्हणजे आशीर्वादच

मी स्वतः संगणक क्षेत्रात असल्यामुळे ब्लॉग ह्या विषयाशी निगडित आहे, आणि आज पर्यंत असंख्य ब्लॉग्स वाचले आहेतच. माझ्या नेहेमीच्या सवयीप्रमाणे म्हणा किंवा सहज लक्ष जाताच त्या मुळे माझ्याकडून फक्त ब्लॉग वाचला जात नाहीच. तो आधी शोधायचा, वाचायचा, त्याच मनन चिंतन करायचं आणि त्या माहितीचा उपयोग करायचा. हे झालं नेहेमीच. पण जसा मी ब्लॉग उघडला रे उघडला कि माझी नजर उजव्या बाजूला मांडलेल्या किंवा आपोआप तय्यार झालेल्या यादी वर न कळत जातेच, का कुणास ठाऊक, ठरवून नाही बरं का मंडळी, पण जाते, आता त्याला मी काहीच करू शकत नाही. बरं नुसती नजर जाते असं नाही तर त्यावर मला असं धन्य धन्य वाटत त्या लेखकाबद्दल, कि कसं काय इतकं सातत्य निभावू शकतात, एका मागून एक इतके लेख, मग ते शैक्षणिक असो, माहिती देणारे असो नाही तर अजून काही. हे सातत्य टिकवणं कुठल्याही मनुष्याच्या हातात नाहीच त्याला भरपूर आशीर्वाद लागतोच "त्याचा". "त्याचा" वरदहस्त आहे म्हणजेच व्यक्तीच्या हातून कामगिरी होते आहे, सुचतंय, उतरतंय, शब्दात अचूक मांडता येतंय आणि त्याला वाचक वर्ग पण लाभतोय. अहाहा. अजून कशी खात्री किंवा शाश्वती मिळणार कि "त्याच" पुरेपूर लक्ष आहे तुमच्या कडे ते? हि झाली "त्याची" पद्धत, अस्तित्वाची जाणीव करून द्यायची. नाही तर माणूस कोण हो लिहिणारा, अनुभवणारा, उतरवणारा, पेरणारा, गुंफणारा, छे छे, अशक्यच. त्यामुळे लिखाण च नाही तर जे प्रत्येक कार्य प्रत्येक माणसाच्या हातून घडतंय ते "त्या" शक्ती मुळेच, हे सत्य मान्य करा, स्वीकारा, म्हणजे व्यर्थ अभिमान बाळगावा लागणार नाही आणि संपूर्ण शरण जा किंबहुना कार्य होत गेलं कि शरण जाण देखील आपोआप होतंच, तो देखील अजून एक कृपा प्रसादच. माझ्या ब्लॉग वरचे सातत्याने वाढत चाललेले आकडे म्हणजे "त्याची" कृपा दृष्टीच, आणि सर्वात महत्वाचं म्हणजे सतत त्या कडे माझं लक्ष जात नाही, आणि शिवाय लिहायला सुचतं ते वेगळंच. मागे एका अनुकथेत मांडल्या प्रमाणे ते विषय, शब्द आणि गुंफण उभीच ठाकते आणि जानेवारी २०२१ पासूनच सुरु झालेला १३ महिन्यांचा प्रवास निस्वार्थ सुरु आहे, सुरु राहो आणि ज्या कारणासाठी / ज्या वाचकांसाठी हे लिहिलं जातंय त्यांच्या पर्यंत हे पोचवणं शक्य होवो हि प्रार्थना.