ईंटरेटिव्ह / इनक्रेमेंटल लर्निंग

मी एक पूर्णवेळ काम करणारी आई असल्यामुळे अनेकदा असं झालंय कि मी घरी असतांना देखील कामं चालूच राहतात ऑफिस ची. ३-४ दा असं झालं कि मी माझ्या संगणकावर काम करत होते, घरी होते, आणि माझ्या लेकीला काही तरी बोलायचं होत, सांगायचं होत किंबहुना शेअर करायचं होतं. एकदा कामात लय लागली कि सोडावीशी वाटत नाही, फक्त केवळ ह्या दृष्टिकोनातून मग मी तिला माझ्या जवळ बसवून घेतलं आणि थोडं थांबण्यास सांगितलं. ती आधीच शहाणी मुलगी, त्यात तिला स्पष्ट दिसत होत माझं काम चाललेलं त्यामुळे ती गप्प बसली आणि तीच निरीक्षण सुरु झालं. अर्थात मी देखील लकीली त्यावेळी माझ्या विद्यार्थ्यांचे प्रेझेंटेशनच बहुतेक बघत होते, वेळेत माझे मुद्दे त्यांना सांगणे अवश्य होते.

प्रेझेंटेशन बघता बघता खटकलेले मुद्दे मी टिपून ठेवले, सगळं बघून झाल्यावर मी त्या विद्यार्थ्याचं मला आलेलं प्रेझेंटेशन असलेलं मेल उघडलं, हे सगळे मुद्दे त्यात टाकले आणि नकळत माझ्या डोळ्यांच्या कोपऱ्यातून मला दिसलं कि माझी लेक किंचित अस्वस्थ आहे. तिचे हावभाव चटकिनी टिपता आले मला. तिला वाटलं झालं आता आई पाठवते हे मुद्दे बास. पण नाही हो, माझी नेहेमीची सवय थोडीच सोडणार होते मी. मेल लिहायला सुरवात केली मी, आधी ग्रीट केलं वेळेनुसार, त्यांचं नाव टाकलं, धन्यवाद दिले प्रेझेंटेशन तय्यार करून पाठवल्या बद्दल, शिवाय सुंदर झाले आहे दिसायला देखील प्रेझेंटेशन हे पण नमूद केलं, सगळे मुद्दे व्यवस्थित मांडलेत हे देखील प्रकर्षाने सांगितलं आणि मग विनंती केली कि खालील मुद्यांवर काम करावं. आणि नकळत त्या वेळी देखील माझ्या डोळ्यांच्या कड्यांना लेकीच्या चेहेऱ्यावरचे बदलेले हावभाव टिपता आले, फार समाधानी वाटलं.

सर्वप्रथम मी तिला ह्यात सामील करून घेतलं, तिला दिसलं मी कसं छोटं का होईना पण काम प्रत्यक्ष करते कसं आणि फक्त रागवायचं नाही किंवा चुका च दाखवायच्या नाहीत हे देखील स्पष्ट झालं. एका दगडात अनेक... आणि हो आईच काम संपेस्तोवर शांत पणे एका जागी बसून राहायला पण शिकवलं. चांगलं काम / चांगल्या पद्धतीने केलेलं काम महत्वाचं असतं, स्वतःला आणि दुसऱ्यांना समाधान देऊन जाणारं असत हे पुन्हा एकदा समजलं. माझ्या दृष्टीने ह्यालाच ईंटरेटिव्ह / इनक्रेमेंटल लर्निंग  म्हणतात.