चिरतरुण

माझा एक छोटासा गैरसमज होता कदाचित कि शिक्षक हा पेशा किंवा शिक्षक हा माणूस म्हणून नेहेमीच चिरतरुण राहतो कारण तो / ती सदाकदाच तरुणांसोबत असतो. तरुणासोबत असणं म्हणजे त्यांच्या तरुण विचारांसोबत, त्यांच्या तरुण कपडे घालण्याच्या पद्धतीसोबत, त्यांच्या कृती सोबत आणि एकंदरीतच सळसळत्या व्यक्तिमत्वाच्या सानिध्यात. मी स्वतः हे अनुभवलं तर आहेच पण बघितलं देखील आहे इतकी वर्ष सातत्याने बाकिच्यांसोबत देखील. पण आज, किंवा एवढ्यातच मला अजून एक असा व्यवसाय नजरेस पडला कि तो देखील तरुण ठेवण्यास मदत करतोच, ह्याची खात्री पटली म्हणून हा छोटेखानी लेख प्रपंच. तर त्याच असं झालं कि माझ्या घराशेजारी एक अनोख्या व्यवसायातले कुटुंब राहायला आलेत. त्यांना बघून, त्यांची ओळख झाल्यावर जास्त प्रकर्षाने जाणवलं कि जे मी सध्या लिहिते आहे ते किती योग्य आहे.

आमचं सध्या जेथे वास्तव्य आहे ते जरी शहराचा च एक भाग असला तरी त्याला अजून एक खेडवळ टच आहेच. कारण हा भाग आधी गाव म्हणून ओळखला जायचा किंबहुना गावाचं होत ते. त्यामुळे अजून जुने गाववाले आहेत राहायला. त्या गाववाल्यांनी त्यांची जमीन सोन्याच्या नाही तर प्लॅटिनम च्या भावात बांधकाम व्यावसायिकांना विकल्यामुळे त्यांचे जे तरुण मंडळी आहेत त्यांना नवीन पिढीच्या दुचाकी घेऊन दिल्या आहेत. किंवा काही थोड्याच वर्षांपूर्वी घेतलेल्या ज्या गाड्या आहेत त्या गॅरेज च्या मध्यम वयाच्या काकांना नवीनच आहेत न गाड्या. त्या त्यांच्या कडे येतात दुरुस्त करायला आणि ते आमच्या घरासमोरून फेरफटका मारायला जातात, वैविध्य आकार / प्रकार / जडण-घडणीच्या गाड्या आणि त्या सतत हात खालून गेल्यामुळे, अती जोरात / अगदी हळू अश्या सर्व पद्धतीने चालवल्यामुळे चिरतरुण राहतात असं मला प्रकर्षाने जाणवलं. इतक्या प्रकारच्या गाड्या विकत न घेता, त्याच मालक न होता देखील हवं तेवढ्या दिवस मनसोक्त चालवता येत, मग कोणीही तरुण राहिलाच ना, आणि शिवाय ती गाडी ना दुरुस्त होती, ती लोण्यासारखी आता चालते आहे ह्याच समाधान, नवीन शिकायला मिळालं प्रत्येक गाडी हाताळतांना हे हि नसे थोडके. अहाहा. भन्नाटच.