अग्नीरोधक

मी अनेक वर्ष सातत्याने बहुतांशी प्रत्येक व्यावसायिक जागी अग्नीरोधक बघितला आहे. पण त्याचं अस्तित्व कधीच जाणवलं नाही, कारण कदाचित तो सर्वत्र आहे / होता, जागी स्थळी पाषाणी... छोट्या मोठ्या प्रमाणात आणि विविधतेने नटलेला अग्नीरोधक. का कुणास ठाऊक पण सहज माझं लक्ष गेलं दोन स्क्रू / पेच असलेल्या खिळ्यावर / खिळ्याच्या आधारावर तो अग्नीरोधक विराजमान झालेला, अगदी सहज. म्हटलं काय, इतकं वजनदार व्यक्तिमत्व आणि फक्त दोन खिळे, हे कसं शक्य आहे. आधी म्हंटल्या प्रमाणे त्या कडे सहजी कोणाचंच लक्ष नसतं त्यामुळे जाता येता त्याला टपल्या बसत असणारच, धक्के खावे लागत असणार पण हा पठ्ठा स्तब्ध / स्थिर आणि न डळमळता उभा राहणार असा. "मी आहे, काळजी नसावी" अश्या काहीश्या अवतारात उभं राहणं म्हणजे अप्रूपच. त्या खिळ्यांची आणि अग्नीरोधक ची पण कमाल. असं स्थिर उभं राहणं,  प्रतिबंधात्मक, निवारक ... असणे, अस्तित्व असून नसणे, न दाखवणे अहाहा, कित्ती कित्ती शिकण्या सारखं आहे अग्निरोधका कडून, जबरदस्त च. अग्निरोधक, त्याला उभं ठेवणारे खिळे आणि त्याच्या संपूर्ण प्रक्रिया / कार्यपद्धतीतून जर कण भर शिकता आलं तर दृष्टीकोन, प्रत्येक दिवस आणि माणूस बदलेल हे नक्कीच. चला तर मग बघा चिंकीत / किंचित अंगीकारूया ....

तो शांतपणे, चुपचाप भिंतीवर टांगलेला असतो जसा कि एक उत्कृष्ट साथीदार, आग लागलीच तर विझवण्यासाठी खंबीर पणे साथ देणारा.  तसंच आपण पण कोणा ना कोणासाठी आग (कुठल्याही प्रकारची हो) लागलीच तर विझवू या, उभं राहुयात सतत अगदी दोन खिळ्यांवर, अगदी छोट्याश्या ओळखीवर / मैत्रीच्या धाग्यावर / नात्याच्या पटलावर माणूस माणसाचा अग्निरोधक बनून. किंबहुना हा मानवरूपी अग्निरोधक तर शमन करण्यापेक्षा प्रतिबंधक म्हणून जास्त योग्य. चला तर मग आज पासून जमेल तेव्हा आणि जमेल त्या व्यक्तीला गारव्याची अनुभूती देऊयात म्हणजेच स्वतः देखील तसेच जगता येईल.