गुरुवार, १७ फेब्रुवारी, २०२२

आगगाडी ची गती

मंडळी आगगाडी, स्टेशन आणि बाकी सगळी गडबड जरा डोळ्यासमोर आणा बरं, का? अहो खूप दिवसात / महिन्यात हे केलं नाही ना म्हणून हो, बाकी काही नाही. नाही अगदीच तस्स नाही, त्याला एक काल कारण पण झालं हो, म्हटलं चला उतरवावं कागदावर ताबडतोब. गाडी जेव्हा स्टेशन जवळ येते तेव्हा तिची गती कशी असते? फारच संथ, बरोबर? अगदी त्या गाडीला जाऊन धक्का द्यावा कि काय असं पण वाटतं कधी कधी, आणि जे दररोज वायू वेगाने पळत असतात त्यांना तर तर नक्कीच असं वाटणार, साहजिक आहेच. नाही का? पण कदाचित सुरक्षिततेच्या दृष्टीने, किंवा थांबायचंच आहे म्हणून किंवा शिस्त म्हणून, किंवा नियम म्हणून किंवा आताशा कृत्रिम बुद्धिमत्ता स्टेशन आलं कि आपोआप गती कमी करतंच असणार, स्टेशन वरचे रूळ काही वेगळे असतील, म्हणजे काहीही झालं तरी गती कमी होईलच, असंख्य कारणं देता येतील.

काल हे सगळं आठवण्याचं कारण म्हणजे ऑफिस मधे बरेच पाठोपाठ लेक्चरर्स झाले होते, मिटींग्स होत्या, रास्ता भयानक आणि ऑटो वाल्याचे ड्राइविंग विचारूच नका, आणि त्यात प्रचंड भूक लागली होती, का कुणास ठाऊक?. ह्या सगळ्यांचा परिणाम किंवा गोळाबेरीज म्हणजे मी अगदी मुंगीच्या पावलाने घरात शिरले. त्या क्षणी अगदी असं वाटलं ना कोणीतरी माझे पाय उचलून ठेवावे पुढे पुढे, तो चालता / सरकता जिना असतो तसं काहीस. हे माझ्या "ह्यांनी" टिपलं आणि म्हणतात कसे माझ्या कन्येला, "हे बघ स्टेशन वर पोचताना गाडीची गती कशी असते तशी दिसते आहे हि", आई शपथ, जे हसू फुटलं उस्फुर्त, मज्जा आली आणि थकवा छू. खूप खूप वर्ष सातत्याने गती अनुभवता आली, कामात आली आणि त्याचमुळे आता संथगतीचा उपभोग आनंदाने घ्यायला हवा, नाही का? मुंगी, गोगल गाय, हत्ती, जे म्हणायचं ते म्हणा, पण आता करू ते शांत पणे आणि आनंदानेच.

कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा

2459: Freshly Ground Nostalgia

The last time I visited a flour mill, I think I was in 5th standard or somewhere around that age. I had gone along with my father, mostly fo...