पिशवी / झोळी / बॅग

माझ्या लहानपणी नागपुरातल्या माझ्या वास्तव्यात मला इतकं आठवतं कि एक तर फार दूर कुठेतरी मी गेली आहे खेळायला, शिकायला असं झालेच नाही कधी. सगळं कसं हाकेच्या अंतरावर होतं, स्वतः जाता - येता येत असे सहज, अगदी तहान लागली तरी पट्टाकिनी घरी येऊन पाणी पिऊन पुन्हा निघता येत असे. आणि दुसरं सगळेच अगत्याने वागणारे, सहज कोणाहीकडे अर्थातच ओळखीच्यांकडे हो मस्त खाऊन पिऊन येता येत होत, नेहेमीच.

पण आता म्हणजे मोबाईल फोन चा जमाना, सर्वांचा विचार करून, शक्य होईल तेव्हाच एकमेकांकडे जायचं. असो. स्विगी सारखे प्रकार पण भयंकर प्रमाणात फोफावतात आहे. जरी सोय होत असली तरी देखील घरचं ते घरचंच, स्वच्छता, चव, आरोग्यदायी आणि पोटाला साजेस.

माझ्या गोगलगाईच्या चाली मुळे आणि चार डोळे देखील असल्यामुळे मला सावट चट्टाकिनी दिसतं आणि बराच वेळ देखील. त्याच असं झालं कि अनेक वर्ष ऑफिस मधे बहुतांशी सर्वांनाच दररोज घराचा डब्बा आणतांना बघितलं आहे. ऑफिस मधे नॉर्मल दिवस होते तेव्हा सगळे जण एकत्र जेवत असल्यामुळे सर्वांना पुरेसं आणलं जायचं डब्यात, दररोज. शिवाय आम्हा आयांचा एक अलिखित नियम होता कि संध्याकाळच्या ऑफिस मधल्या चहा सोबत काही तरी कोरडा नाश्ता खाऊनच ऑफिस मधून निघायचं, म्हणजे पोटाला थोडा आधार. सगळ्याच आया, त्यात उत्साही, मुलं शाळकरी, त्यामुळे वैविध्य गोष्टी आवर्जुन त्यांच्या शाळेच्या डब्यासाठी होत असतं आणि अर्थातच ऑफिस मधे पण मैत्रिणींना चव म्हणून एखाद डब्बा येत असे. तर अशी हि लगोरी खेळता येईल इतक्या डब्यांची कथा. तर माझं निरीक्षण असं आहे कि अनेक जणी फक्त हात हालवत ऑफिस ला येतात, कसं काय? प्रत्येक मॅडम कडे दोन नाही तर तीन बॅग्स नक्कीच असतात, एक लॅपटॉपची, दुसरी डब्याची आणि तिसरी पर्स. ह्या पुढे हात हलवत येणं बघून मला धक्का च बसला. असेल दिक्षित आहार वगैरे कदाचित, घरीच मस्त पोटभर खाऊन येत असतील, आणि घरी पोचल्यावर संध्याकाळी डायरेक्ट जेवणच. किंवा सगळेच सामान ऑफिस मधे ठेवत असतील. जे काही आहे ते वेगळं आहे हे निश्चित. भलतंच वाटलं मला पण त्यांच्यासाठी सोयीचं असावं. एक नवीन दृष्टिकोन समजला, असं पण करता येत हे कळलं, अहाहा. ओझं नकोच काही. आजकाल तंत्रज्ञान इतकं पुढे गेलंय कि कुठुनही कुठलेही मशीन / संगणक ई. जोडता येतो आवश्यकता असली तर, नाही तर मोबाईल आहेच कि. शांतता.

चला मंडळी, सर्वार्थाने हलकं जगू यात, दररोज चा प्रवास पण सुखकर होईल त्यामुळे.