कधी नव्हे ते

सहज लक्ष गेलं माझं आणि जातंच राहील कारण फक्त एका मैत्रिणी मधे मला जाणवतील असे बदल दिसले, सतत आणि फारच वेगळे अगदी टोकाचे, अनपेक्षित असे. आणि त्यानंतर हा सिलसिला सुरूच राहिला अगदी न कळत कारण त्यानंतर अश्या अनेक जणी डोळ्यासमोर उभ्या राहत गेल्या. छोटेखानी भागातून येऊन, भरपूर शिक्षण आणि प्रचंड कामाचा अनुभव घेता घेता संसाराचं गाड पण चालू होत. सगळं म्हणजे सगळं अत्योत्तम पद्धतीने हाताळणं सुरु होतं, मुलं मोठी होत होती, अगदी साध्या नेहेमीच्या घरात असतं तस्सच. कधी म्हणजे कधी पँट घालणं, फ्रॉक घालणं आणि त्या सॊबत आपसूकच येणारी फॅशन हि खिजगणतीतच नव्हती हो त्यांच्या, विचार देखील शिवला नव्हता. आणि आता तर भुमिका पण बदलल्या होत्या, हक्काचं आई वडिलांचं घर नव्हतं प्रयोग करायला तरी देखील अचानक सुरवात झाली आधुनिक कपडे, दागिने, आणि इतर गोष्टी घालायला आणि थोडसं वागणं पण काही अंशी बदलले. अर्थात फारच वेलकमिंग बदल आहे, प्रवाह पतित होणं अत्यावश्यक आहेच, आणि एक नाही दोन नाही पण अनेक असंख्य सर्वत्र दिसू लागल्या आहेत. जेव्हा मी हे सगळं मनातलं उत्कृष्ट रित्या, पटेल, समजेल अश्या पद्धतीने माझ्या लेकी समोर मांडलं तर कन्यका म्हणते कशी, ममा, आधी पण हे सगळं होत होतं पण कदाचित फक्त मुलं ते करत होते, मुली नाही आणि ते दिसून येत नव्हतं किंवा दाखवलं जात नव्हतं, आता राजरोजशपणे होतंय, आणि त्यात काही वावगं नाही, कारण हे त्यांचं आयुष्य आहे, त्यांना त्यांच्या मर्यादा माहित आहेत आणि गेले ते दिवस संपूर्णपणे. बदल हाच तर स्थिर असतो ना, तूच सांगतेस नेहेमी. दबून न राहता, आपल्याला आवडेल ते, शोभेल ते आणि आनंद देईल ते करायला काय हरकत आहे, फक्त मुलानांच मुभा का? कुठे लिहिलं आहे? आणि आता चष्मा अगदी लहान बाळांपासून लागतो, पाळी काही वर्ष आधी सुरु होते, लवकर निवृत्ती पण घेतली जाते, कानाचं मशीन फार आधी लागतंय, घर लवकर विकत घेतलं जातंय मग फार वय झाल्यावरच जगून घ्यायचं असं नाही, त्याच पण वय थोडं आधी सरकलंय आता असं उघड दिसतंय. सोईनुसार, गरजेनुसार आणि मनःस्वास्थ्या करता आवश्यक ते करत राहा आनंदाने. "आनंदी आनंद गडे, जिकडे तिकडे चोहीकडे"....