गैरसमज / फालतूचे निष्कर्ष

आपल्याला अनेकदा असं वाटत कि माझ्या हातून चूक, अशक्यच, ह्या जन्मात नाहीच. आणि मी अनेक मोठ्या माणसांना बघितलं आहे स्वतःची चूक अमान्य करतांना. असो, नाण्याची दुसरी बाजू आणि एक दुसरा वर्ग देखील आहे ज्यात माणसं जशी जशी मोठी होतं जातात तशी तशी फार वेलकमिंग, समजूतदार आणि सर्वांना सामावून घेणारी अशी.

एक दिवस एकाच कचेरीत काम करणारी नवरा बायको विविध मार्गाने / गाड्यानें जातांना बघितलं आणि मला वेगळं वाटलं थोडसं विचित्र देखील. आणि मी घरी येऊन त्याबद्दल उहापोह पण केला. मग दुसऱ्या दिवशी कानावर आलं कि त्या सरांचे आई का वडिल म्हणे शेजारच्या इस्पितळात दाखल आहेत. त्यामुळे कदाचित सर गाडीने आधी इस्पितळ मग घर असं करणार असतील आणि मॅडम थेट घरी. मला हि पार्श्वभूमी अजिबातच ठाऊक नव्हती, तरी पण मला काहीही अधिकार नाही त्यांच्या बद्दल उगाच काही विचार करण्याचा. मला फार म्हणजे फार वाईट वाटलं. मी फार कमी वेळा दुसऱ्यांच्या फंदात पडते, नाहीच बहुतांशी, पण ह्यांच्या बद्दल का झालं हे समजलं नाही. असो. मी मनापासून त्यांची क्षमा मागितली आणि पुढे असं होऊ द्यायचं नाही असं स्वतःला सांगितलं आणि विषय संपवला.  

फालतूचे निष्कर्ष कधीही काढू नयेत, ज्या मुळे आपल्या ज्ञानात भर पडत नाही त्या कडे फिरकू नयेच. उगाच ढवळा ढवळ, दुसऱ्यांबद्दल बोलणं टाळावेच, किंबहुना मनात विचारच येऊ देऊ नये म्हणजे पुढचं सगळं थांबेल आपोआप.