इंद्रधनुष्य जसे

प्रत्येक व्यक्ती / मनुष्य हा नैसर्गिक रित्याच नटलेला, सजलेला आहेच. बघा ना अगदी डोक्यापासून ते पायाच्या नखापर्यंत वैविध्य रंगछटा परिधान केल्यात आपण, कित्ती अनोखी देणगी दिली आहे निसर्गाने न मागता आपणहून. आणि कधी कधी वेगवेगळ्या कारणामुळे किंवा वयोमानापरत्वे त्या रंगांमधे बदल पण घडतांना दिसतो. म्हणजे एक आयुष्य आणि इतके रंग अनुभवायला मिळतात. शिवाय मानव धर्मानुसार आपण विविध कपडे घालतो, आभूषणं आणि बऱ्याच प्रकारे आणखीन रंग व्यक्तिमत्व वृद्धिंगत करतातच. असो. आज हा विषय का? सांगते. मला एक कावळा परवा नजरेस पडला. अहो आता तुम्ही म्हणाल ह्यात काय, नेहेमीच दिसतो कावळा. पण परवाचा कावळा काही नवीन सांगून गेला मला, कदाचित ते सांगण्याकरताच उभा ठाकला होता जणू. नखशिखान्त काळा हो, अगदी म्हणजे अगदी एक रेष पण नाही वेगळ्या रंगाची, आणि पिल्लं असो किंवा आजोबा कावळा तो काळाचं. वयोमानानुसार पण बदल नाहीच, कपडे वगैरे तर गरजेचे नाहीतच. मज्जा वाटली हा सगळा विचार करून. इतके रंग आपल्याला म्हणजे दोन पायांच्या माणसाला हो फुकट अनुभवायला मिळाले आहेत, तर त्या रंगात रंगून जा, बुडून जा आणि त्याचा सतत आस्वाद घ्या. पक्ष्यांना गरजेचं नसलं तरी माणसांकडे बघून किंवा विविध छटा असलेल्या बाकी पक्षी मित्रांकडे बघून, झाडांकडे बघून, फळांकडे बघून कावळे दादाला मनात कधी तरी चुकून असे विचार येत असणारच ना कि मी फक्त एकाच रंगात का बांधलो गेलो आहे? कुठेच वेगळी छटा का नाही? वगैरे. तर मग निसर्गाला धन्यवाद द्या भरभरून आणि इंद्रधनुष्य रंगांची उधळण करत जगा नेहेमीच. त्या कावळे दादाचे आभार मानावे तेवढे कमीच आहेत त्याने मला निसर्गाच्या कृती बद्दल नतमस्तक होण्याचे अजून एक कारण दाखवले.
तो कावळे दादा एक छोटेखानी पक्षी असून देखील जर हे मान्य करू शकतो, स्वीकारू शकतो त्याचा रंग / आकार आणि इतर गोष्टी मग आपण का नाही? सगळ्या अणुरेणूंना मोकळॆपणाने
स्वीकारा आणि पुढे वाटचाल करा नेहेमीच.