थेंबे थेंबे तळे साचे

७० एक वर्षांपूर्वीची गोष्ट असेल कदाचित, माझ्या आईने अक्षरशः किराणा दुकानातून पुड्या आलेल्या तश्याच ठेवून संसाराची भातुकली सुरु केली होती. मग एक एक छोटा डब्बा करत करत घर आकाराला आलं. सगळ्या भावांनी दिलेल्या पैशातून सोफा घेतला गेला. त्यानंतर स्टूल, एक कपाट ई. प्रत्येक वस्तू ची एक कथा असते. आज बघितलं तर विजोड घर भासेल, कारण कुठलीही थीम नाही, रंगसंगती नाही, ठरवून एकावेळी केलेलं फर्निचर नाही ई. कारण त्या काळी हि आधुनिक पद्धतच नव्हती. त्या काळी टप्प्याटप्प्यातच घर उभारलं जायी, थेंबे थेंबे तळे साचे अश्या पद्धतीने. किंबहुना त्या वेळची शैली, पगार, वातावरण ई. तसंच होतं.  आणि हो घरच काय शाळा, कॉलेज, ऑफिस देखील थोड्याफार प्रमाणात तेच दृश्य दिसे. एका तपाचं अंतर दोन मजल्यांमधे, खालचा मजला १२ वर्षांपूर्वी बांधला आणि वरचा आता. जमीन आस्मानाचा पण फरक नाही आहे दोघांमधे, काही म्हणजे काही तुलना नाहीच. वरचा मजला सजला आहे जसा, प्रत्येक गोष्ट उद्याची आहे / भविष्यातली आहे  त्यात, आजची नाहीच. इंग्लिश रंग, अचंबित करेल अशी रंगसंगती, गुळगुळीत आणि आरामदायी असे फर्निचर, भव्य-दिव्य वाटाव्या, प्रसन्न करून टाकणाऱ्या सगळ्या वस्तू.   असे रंग डेस्क वर बघून कुठल्या विद्यार्थ्याला उत्साह नाही येणार हो, पटापट लॉजिक तय्यार होणार, भन्नाट कल्पना सुचणार आणि मोठमोठाले समाज उपयोगी प्रोजेक्ट्स तय्यार होणारच ह्यात काही शंकाच नाही. ज्या ज्या कष्टकऱ्यांमुळे आम्ही ह्या नवीन वास्तूत कल्पनांचे, प्रोजेक्ट्स आणि कामाचे मनोरे उभारतो आहे त्यांना सलाम, मनापासून धन्यवाद, मग त्यात गवंडी, मेसन, सुतार, लोहार आणि इतर सगळे आलेच.