आताशा गेले काही वर्ष ह्या तांत्रिक घडामोडींमुळे सर्वांनाच सगळंच एका क्लीक वर उपलब्ध आहे, अगदी सगळं, जे म्हणाल ते, नको असलेलं, जे जाणून घेण्याची गरज नाही असं देखील. असो. ह्यालाच प्रगती म्हणतात कदाचित. जे जेव्हा ज्यावेळी कळायला हवं ते खूप खूप आधी समजल्यामुळे आणि ते लहान गटातल्या मुलांना त्यामुळे माझ्या दृष्टीने ते अकाली मोठे झालेत. उगाचच नको त्या वयात नको ती माहिती मिळतं असल्यामुळे. पण आता तीर कमानीतून सुटला आहे, त्याला थांबवणं अशक्य आहे. मुलांचं वागणं, बोलणं, व्यवहार आणि त्यामुळे दिसणं, चालणं आणि कृती ह्यातून ते सहज ओळखू येतयं. असो.
ह्या नाण्याची दुसरी बाजू मांडण्यासाठी हे अनुकथा लेखन आहे.
मी एक पूर्णवेळ बाहेरजाऊन काम करणारी आई. त्यामुळे माझ्या लेकरांना अवेळी संपूर्ण घरात एकटं अर्थात मावशींसोबत अगदी लहानपणीपासून वेळ आलीच. आता लक्षात येतंय माझ्या कि मी हे टाळू शकले असते, पण असो. ती मग सवयच लागली मला आणि त्यांना देखील. मागील काही महिन्यात मी नागपूरला बदली होऊन गेले होते तब्बल ५ महिन्यांकरिता तेव्हा तर संपूर्ण घर माझ्या लेकीने उत्कृष्ट सांभाळलं, अर्थात मावशी, तिच्या बाबा आणि भावाच्या तुटपुंज्या मदतीने. पण कहर म्हणजे सध्या, गेले काही दिवस, महिना माझे पाय अगदीच साथ देत नाही आहेत. ताकद कमी झाली आहे. त्यामुळे आताशा स्वयंपाकाच्या मावशी देखील काही संपलं तर माझ्या लेकीला सांगणं योग्य समजतात. माझा संसार पण ताकदीने सांभाळते आहे लेक. इतक्या लहान वयात इतक्या जबाबदाऱ्या, पण काहीच इलाज नाही. अभ्यास संभाळून करते सगळं आनंदाने. माझं अहो भाग्य कि अशी लेक माझ्या पोटी जन्माला आली. तिला अकाली मोठ्ठ नव्हतं करायचं मला पण ना इलाज. शिकतेय सगळं ह्यातून ती, पण हि ती योग्य वेळ नाही. ह्या पिढीला आणि मुलीच्या जातीला शिकायला फारसा काय अजिबातच वेळ लागत नाही. पण असो. सध्या मी नाही पण माझी लेक घरातला डोलारा सहजी सांभाळते आहे आणि ऑफिस मधले लोक देखील मला सांभाळून घेत आहेत २०१८ पासून हो. जेव्हा हा सर्वांना प्रश्न पडतो कि मी घरचं आणि दारचं कसं म्यॅनेज करते सध्या, तर उत्तर एकच, मी नाही बाकीचं सगळे करतात मला म्यॅनेज हो.
"सुख म्हणजे नक्की काय असतं". माझ्या सारखी भाग्यवान फक्त मीच. शतशःधन्यवाद प्रत्येक व्यक्तीला प्रत्यक्ष आणि अप्रत्यक्ष मदत केल्यामुळे आणि त्यांच्या अगणित शुभेच्छांना.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा