इस्त्री म्हणजे...

माझ्या लहानपणी इतकं कसं सगळं सोप्प आणि सुरळीत होतं? कुठलीही गुंतागुंत नव्हतीच. माणसं साधी, गोष्टी साध्या, अन्न घरचं, कुठलेही जास्तीचे नखरे नाहीत ई.

माझ्या आईची एक शिस्त होती, ती एक उत्कृष्ट गृहिणी होती, नोकरी करणं कुठल्याही पद्धतीचा व्यवसाय करणं तिला ठाऊकच नव्हतं. तरी देखील दररोज संध्याकाळी न चुकता जसं कि तिला बाहेर जायचं आहे तशी मस्त झकास तय्यार होत असे. फार मनापासून आवडायचं तिला ते. सतत ती फक्त साड्या नेसायची आणि ते देखील सुती, पण त्या वेळी इस्त्री च वेड लागलं नव्हतं सर्वांना. कंटाळा कशाशी खातात हे देखील माहित नव्हतं. त्यामुळे अगदीच गरज असेल तर घरी इस्त्री करायची आणि अवघड कपडा असेल तर धोब्याला द्यायचं. बास. त्यामुळे तिच्या खूपच कमी साड्या बाहेर जायच्या इस्त्री करायला. पण प्रत्येक दिवशी संध्याकाळी तय्यार झाल्यावर नेसलेली साडी अगदी कडक इस्त्री केल्यासारखी असायची किंबहुना तिला तशीच लागायचीच, दर दिवशी. मला पण महद आश्चर्य वाटायचं कि दररोज कसं काय कोणी इतकं शिस्तीत राहू शकतं. ती तर कधीच इस्त्री करतांना दिसली नाही, बाहेर साड्या दिल्या नाहीत, मग काय गोम आहे. नंतर ध्यानात आलं कि साधी युक्ती होती, सुंदर सुबक घडी घालून साडीची उशीखाली ठेवायची, गादी खाली ठेवायची म्हणजे झाली इस्त्री. अहाहा च. किती सोप्पी पद्धत आणि किती ते समाधान, चिकाटी आणि सातत्य देखील. अशी अनोखी इस्त्री मी खूप वर्ष अनुभवली. काय होते ते दिवस, आता सांगून देखील खरं वाटणार नाहीच ह्या नवीन पिढीला.