Wait to go back

शाळेतले ते पिटुकले चौरंग वजा बेंच, आसनं बसायला, ती सगळी खेळणी, पूर्णवेळेची शाळा पहिलीत सुरु झालेली अचानक, कवायती, डब्बे, आणि सगळं म्हणजे सगळं तेव्हा तर नक्कीच खूप खूप आवडीने केलं, एन्जॉय केलं, पण ते आत्ता पुन्हा करावसं वाटतं.

तशी सारखी चेन पडणारी भलीमोठी सायकल पुन्हा बिनधास्त चालवावीशी वाटते त्या सगळ्या शांत गल्ली मधून, जेथे फक्त मी, माझ्या सगळ्या मैत्रिणी राण्या होत्या, तो रस्ता फक्त आमच्यासाठीच तय्यार केला होता. भरपूर मस्ती केली होती आणि तीच धमाल पुन्हा करावीशी वाटते. ते रस्त्यावर येणारी कुल्फी, चनाचोर गरम, भुट्टे खायचे आहेत, यथेच्छ.

पुन्हा एकदा लहानपणी सारखं खूप आईच्या हातचं, शेजाऱ्या पाजाऱ्यांच्या हातचं, मित्र मैत्रीणीकडचं पोटभर चाखायचं आहेच.
परत एकदा अंगणात रोज सडा टाकायचा आहे उन्हाळ्यात, तो मातीचा सुगंध अनुभवाचा आहे, रांगोळ्या काढायच्या आहेत, दसऱ्याच्या दिवशी अनोळखी लोकांकडे सोनं वाटायचं आहे, कोजागिरीला अंगणात दूध उकळण्याचा आनंद उपभोगायचा आहे, दररोज बॅडमिंटन खेळायला जायचं आहे, पोळ्याला बैल घेऊन प्रत्येक घरी जायचं आहे, टिक्कर बिल्ला, डब्बा एक्सप्रेस, इलॅस्टिक ई. खेळायचं आहे. आई गं, भली मोठी यादी आहे. तरी अर्धी किंवा पाव आठवली आहे सध्या हे लिहितांना. अजून जसं डोक्यात येईल तस्स लिहीन पुढे.

का कुणास ठाऊक पण मी का ह्या सगळ्याची पुन्हा वाट पाहते आहे हे नाही माहित? कदाचित तेव्हा खूप म्हणजे म्हणजे खूप आवडीनं सगळं केलं होत म्हणून असेल. आता ह्या पैकी सगळं काय काय करता येईल हे माहित नाही मला, पण काळजी घेऊन करेन नक्की, लवकरच सुरु करण्याचा मानस आहे. अशी मनःस्थिती माझीच नसणार आहे सगळ्यांचीच असणार पण कोणी मोकळे पणाने सांगत नाहीत बरेच जणं, का कुणास ठाऊक. लहानपण देगा देवा, असं उगाच नाही म्हणत कोणी, नाही का? चला तर मग पुन्हा एकदा लहान होऊ यात, ते दिवस आठवून पुन्हा आनंद द्विगुणित करू या.