Wait endlessly for impossible

अविरतपणे अशक्य आणि कधीही घडू न शकणाऱ्या घटना, गोष्टी, लोकं ई. मी / आपण वाट बघतो. इतक्या आतुरतेने वाट बघून सुद्धा ते येत नाहीत, हवं तसं घडत नाहीच. हा निसर्गाचा नियम आहे, गेलेला परत कधीही म्हणजे कधीही येत नसतो हे माहित असून देखील मग वाट का बघितली जाते? आणि ती देखील एकदा, दोनदा नाही, सातत्याने.

गेलेला क्षण कधीतरी परत येईल का? नाही ना, पण मग ते तसे फार हळवे, काळजाजवळचे काही खास क्षण यावेसे वाटतात परत.
गेलेले जीवलग कधीच येऊ शकत नाहीत पुन्हा, हे माहित असून देखील काहींच्या बाबतीत तर फारच प्रकर्षाने, ओढीने अशक्य घडणार ह्याची वाट पाहतात, कधी मन मोकळे पणाने एकमेकांना सांगून, तर बहुतांशी न सांगता एकटेच.

त्रास होतो ह्या सगळ्याचा, पण साहजिक आहे, नैसर्गिक रित्याच हे आपोआप वाट पाहणं होतंच, तुम्ही ते थोपवू शकत नाहीच.

पण अर्थात ह्या सगळ्या घटनांतून एक गोष्ट नेहेमी चांगली होते ती म्हणजे त्या सगळ्यांची पुन्हा आठवण, मनापासून काढलेली आठवण आणि त्यांनी आपल्यात / आजूबाजूंच्या सगळ्यांमधे रुजवलेले चांगले गूण, उत्कृष्ट सवयी, दिलेली विचारसरणी, स्व कर्तृत्वाने शिकवलेल्या चार गोष्टी ई. उपयोगात येतांना बघून जगावेगळं समाधान मिळतं.  

तर अश्या प्रकारे माझ्यामते तीन प्रकार आहेत वाट बघण्याचे, एक म्हणजे पुढे, अगदी थोड्या वेळात येणाऱ्या व्यक्ती, गोष्टी, घटना ई. वाट बघणे, दुसरं म्हणजे मागे घडून गेलेल्या, आनंद उपभोगलेल्या दिवस, घटना, आनंद, ई. पुन्हा एकदा नव्याने करून बघण्याची वाट, आणि सरते शेवटी अशक्याची शक्यता होऊ शकते ह्या विश्वासावर वाट बघत बसने हे होय.

माणूस म्हटला कि ह्या सगळ्या प्रकारच्या वाट बघण्याच्या प्रसंगाला समोर जावंच लागतं पण तरी देखील हे सगळं करतांना आत्ताच क्षण आनंदाने घालवण्याचे बघा. त्या क्षणाला तुमची वाट बघायला लावू नका.