माझी एक मैत्रीण आहे जी माझी जाऊ पण आहे आणि तिला पानात कितीही चटण्या, कोशिंबिरी, भाज्या, कालवणं ई. असले तरी देखील काही तरी सटर-फटर तोंडी लावायला लागतचं. मग काय तिच्या मुळे आम्हाला पण ती छानशी सवय लागली. आणि सर्वात महत्वाचं म्हणजे ऑफिस मधे थंडगार डबा खातांना प्रत्येक वेळी तिची प्रकर्षाने आठवण झाल्याशिवाय राहतं नाहीच. माझी लेकरं तेव्हा खूपच लहान होती जेव्हा हि माझी जाऊ सटर-फटर तोंडी लावायला मागायची. त्या दिवशीपासून माझ्या मुलांनी एक त्यांचा नवीन शब्द शोधून काढला आहे कुडुम. आज तागायत तोच प्रचलित शब्द आहे आमच्या घरी, "काही तरी कुडुम दे, म्हणजे शेव, खारी बुंदी, चकली, ई.". आज देखील तेच झालं. आमच्या कचेरीत / विद्यापीठात एक कार्यक्रम होता. सर्वांना जेवण होतं, पण माझ्या पायांसाठी ती खूप दूरची पायपीट होती म्हणून मी माझी शिदोरी आधीच आणली होती सोबत माझ्या नेहेमीच्या सवयीप्रमाणे. आज सहज नेता यावा असाच डब्बा केला होता पण थोडीशी पौष्टिकता जपत ज्वारीच्या लाह्यांचा चिवडा बुंदी घातलेला पण आणला होता सोबत. "चेरी ऑन केक" म्हणजे एका मैत्रिणीच्या सोबत आज डब्बा खाण्याचा दुग्ध शर्करा योग आला. माझे लोणचं लावून आणलेले पराठे, पुलाव असे आणि तिचा डब्बा. पण चिवडा बुंदी सोबत ते साधं घरगुती जेवण चाखतांना एक वेगळाच साज चढला. तो साज, तो आनंद, ती चव, तो स्वाद शब्दात बांधण्यासारखं नाहीच, त्याचा आवाका फार मोठा आहे. "जेवण कित्ती गार झालंय, घरी असतो तर गरम खाता आलं असतं...." ई. विचार मनात देखील आले नाहीतच ह्या आमच्या इस्पेशल कुडुम मुळे.
"डबा असावा डब्यासारखा
नको नुसता देखावा
त्यात असावा प्रेम जिव्हाळा
आणि कुडुम चविष्ट निराळा"
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा