करमणुकीचा बाप ...

मी दररोज कचेरीत येता - जाता गाडीत चालू असलेला रेडिओ ऐकतं असते. त्यातलाच एक कार्यक्रम आणि "एंटरटेनमेंट चा बाप" असं त्याचं खणखणीत घोषवाक्य... असो. ह्या घोषवाक्याचा अनुभव मी घेतला इतक्यातच, प्रत्यक्ष आणि मला प्रचंड धक्का बसला. तर त्याचं असं झालं कि एक अतिमहत्वाचं सत्र सुरु होतं. खूपच कमी वेळात त्या तज्ञाने उभं केलेलं असं सर्वउपयोगी असं, जीव तोडून कमी वेळात सर्व सांगण्याचा प्रयत्न सुरु होता, नावीन्याने नटलेल्या गोष्टी प्रस्तुत होत होत्या, मेहेनत स्पष्ट दिसतं होती आणि हे सर्व सुरु असतांना, इतर सगळे त्या सत्राचा कणन्कण साठवून घेत असतांनाच सातत्याने पार्शवसंगीत कानावर पडत होतं. बरं ते पार्शवसंगीत श्रवणीय पण नव्हतं, त्यामुळे प्रचंड संताप होतं होता. बरं एक स्तोत काय कमी होतं, दुसऱ्या पद्धतीचं बडबड नावाचं वाद्य ऐकू आलं. आणि हे करणारे अती उच्च विद्याविभूषित असे हो, भल्या मोठ्या हुद्यावर आणि प्रचंड हुषार. "काय वर्णू तव गूण, अल्पमती नारायण", असं झालंय मला. अहो तुम्हाला नाही ना रस ह्यात मग दरवाजा उघडा आणि बाहेर पडा ना, दुसऱ्याला का त्रास? आणि तुम्हाला हे विशेष महत्वाचं जर वाटत नसेल तर तुम्ही उभे राहा, घ्या सत्र, दाखवा किती धमक आहे ते. तुम्हाला जर ह्या पेक्षा जास्त जर काही काम असेल तर बाहेर पडा, ते काम आधी पूर्ण करा आणि मग पुन्हा शांतपणे सत्रात सामील व्हा, प्रश्न विचारा, ज्ञानात भर पडू दे. दुसऱ्यांचा वेळ, मेहेनत, हुशारी, ऊर्जा ई. सर्व व्यर्थ आणि तुम्हीच काय ते राजे का? आणि कशासाठी?

ह्याला माझ्या भाषेत "मल्टि टास्किंग ची कमाल" असंच फक्त संबोधता येईल.

किंवा कदाचित असं असेल शांत पणे चाललेल्या अती महत्वाच्या सत्रात त्यांच्या हातून सातत्याने संगणकाच्या माउस चा आवाज येतो आहे, त्यामुळे जीवतोडून शिकवणाऱ्याला अपमानास्पद वाटतं असेल, बाकिच्यांना त्रास होतं असेल हे ठाऊक नसेल किंवा त्यांना ऐकूच येत नसेल हो, बहिरे म्हणून किंवा कामाच्या व्यापात. बिच्चारे. इलाज करायला पण वेळ नाही, गरज वाटत नाही आणि इच्छा त्याहून नाही.

आपल्याकडून कोणाला फायदा नाही तर त्रास तरी होऊ देऊ नका कधीच, अवास्तव / नको असलेला / नको तेथे आवाज करू नका, हे नैतिकतेला साजेस नाही शिकलेल्या माणसाच्या, तुमच्या कडून आजूबाजूचे सतत शिकत असतात हे लक्षात ठेवा काय करावं आणि करू नये ते. "करमणुकीचा बाप" ह्याचा प्रकर्षाने अर्थ मला ह्या सत्रातल्या त्या खास व्यक्तींमुळे उमगला, त्यांचे मनःपूर्वक आभार. अशी माणसं त्या सत्रात असून देखील जो वक्ता होता तो अत्यानंदाने सत्र घेत राहिला, अहाहा च, साष्टांग दंडवत त्याला, धन्य आहे तो, त्याचे सोडून द्यायची सवय, खूप खूप शिकण्यासारखं आहे त्याच्या कडून.

"अशी माणसे येती आणिक स्मृती ठेवुनी जाती".