एका कलेबद्दल काही

एक मुलगा आहे, माणूस म्हणा हवं तर, पण आजोबा नक्कीच नाही, काका पण नको आणि तो साधी दुचाकी बिनगियरची, गियर ची साधी मोटर सायकल, साधी जुनी गियरची चारचाकी आणि स्वयंगतिक / स्वधीनगतिक अशी अत्याधुनिक चारचाकी देखील तितक्याच शिताफीने चालवतो. माझ्या दृष्टीने हि एक कलाच आहे, इतक्या वैविध्य गाड्या सहज चालवणे आणि त्या देखील विविध कंपनीच्या, वेगवेगळे सेटीन्ग्स असलेल्या, उंची, लांबी, गती, उजवी-डावी कंट्रोल्स ई. म्हणजे कमाल च. असं खूप जणं करतात, मी नाही म्हणत नाही. आणि फक्त गाडीचं चालवणं नाही तर ते विविध देशाचे पदार्थ चालवून घेतात, विविध पोशाख चालवून घेतात, विविध देश - तेथील कामाच्या पद्धती अंगिकारतात आणि बरेच काही. फक्त ह्यांना विविध माणसं, किंवा घरची माणसं विविध प्रकारे चालवून का घेता येत नाही? बरं, अती उच्च विद्याविभूषित, आंतरराष्ट्रीय अभ्यासक्रमाचा चमचा घेऊन बाळ जन्माला आलं, असंख्य पुस्तकं डोळ्याखालून घातली, मग फक्त माणसांशी माणसांसारखं वागणं हि कला अंगिकारता येऊ नये ह्याचं प्रचंड आश्चर्य वाटतं मला. का कुणास ठाऊक?

सध्याच्या नाविन्यपूर्ण अभ्यासक्रमात काय किंवा जुन्या गुरूंनी सांगितल्या प्रमाणे, वैविध्य साहित्यात नमूद केल्याप्रमाणे सर्वप्रथम तुम्ही-आम्ही माणसं आहोत आणि समोरचा देखील माणूस आहे हे ध्यानात ठेवलं पाहिजे, पद, हुद्दा, शिक्षण, पैसा, ई. सर्व नंतर आलं जे

१. अवतीभोवती च्या माणसांमुळेच आहे
२. माणसांसाठीच आहे
३. माणसांमध्येच, माणसांसोबतच राहून पुढील मार्गक्रमणा करायची आहे

इतकं साधं विसरून कसं चालेल?

असो.