गेले अनेक दिवस कचेरीत जरा वेगळं वातावरण आहे, खूप जास्त आणि वेगळं काम आहे, सगळेच जुंपले आहेत. त्यामुळे संध्याकाळी घरी पोचल्यावर देखील डोक्यात कामाचे विचार असतात आणि थोडं थकल्यासारखं वाटतंच. ओळींनी गेले अनेक दिवस असं झाल्यामुळे आणि जरा वाहतूक कोंडी मुळे काल थोडा उशिरच झाला पोचायला आणि त्यामुळे देखील थोडा आणखीन थकवा जाणवला. पण काय महद आश्चर्य घरी पोचले तर आमच्या संपूर्ण मजल्यावर एक भलताच अप्रतिम / जगावेगळा खूप बळ आणि उत्साह देऊन जाणारा असा सुगंध होता, जो मी अनुभवाला. साधारणतः धूप लावल्यावर येतो अगदी तस्सा पण फारच वेगळ्या जातीचा धूप होता तो आणि त्याला एक अध्यात्मिक झालर होती असं म्हणायला हरकत नाही. तो सुगंध माझ्यासाठी आणि माझ्या सारख्या चाकरमान्यांसाठीच होता जणू, कि घरी पाऊल टाकण्या आधी ऊर्जेने भरून जा, असं काहीसं. महत्वाचं म्हणजे माझ्या घरी अश्या पद्धतीचा धूप नाही, शेजारी पाजारी विचारपूस केली तर त्यांच्याकडे पण नाही, मग विचार करण्यासारखी गोष्ट आहे का नाही? मग ठरवलं कि फक्त आनंद लुटायचा, भरभरून तो सुगंध साठवायचा मनात आणि मनापासून त्या श्रेष्ठ उगमस्थानाला हात जोडायचे, बास. संपूर्ण रात्र उलटली मंडळी आणि आज पण मोठी परीक्षाच आहे माझी / आमची कचेरीत, त्याच विचारात घरातून बाहेर पडले सकाळी आणि अहो आश्चर्यम, अगदी कालचा सुगंध जणू माझी वाट बघत थबकला होता माझ्याच साठी फक्त. खूप शुभ संकेत मिळाला फक्त आजच्याच कामासाठी नाही तर एकंदरीत पुढील संपूर्ण वाटचालीसाठी, योग्य मार्गावर आहे हे सांगण्यासाठी, पाठीवरून / डोक्यावरून आशिर्वादात्मक हात फिरवण्यासाठी कदाचित, निश्चित. त्या संपूर्ण अनुभवाला पुन्हा एकदा दंडवत. कोण म्हणतो परमेश्वर नाही, आई वडिलांचे / थोरामोठ्यांचे आशीर्वाद नाहीत, किंवा "त्याचं" माझ्याकडे लक्षच नाही ई. मग हे काय आहे मंडळी? त्याने फक्त माणसांच्याच रूपात यायचं का? त्याचं अस्तित्व जाणवून देण्याची काय हि अनोखी पद्धत ना? आणि खरंच तो सुगंध अनुभवण्यासारखाच होता. खूप क्षण / दिवस / महिने पुरेल एवढा उत्साहाचा खजिना देऊन गेला तो सुगंध मला. मी भाग्यवानच.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा