गेले अनेक वर्ष मी वैविध्य गोष्टी / कथा / बोधकथा ऐकते आहे झाडांबद्दल, त्यांच्या वाढीबद्दल आणि त्यांना मिळणाऱ्या पोषक खाद्याबद्दल. झाडांची मुळं सर्वदूर पसरतात ह्याची अनेक कारणे आहेत त्यातली काही म्हणजे झाडाला मजबुती येण्याकरता, त्यांना लागणारे पौष्टिक घटक मिळण्याकरता ई. पौष्टिक घटक आणि पाणी मिळवण्यासाठी झाडांच्या मुळांना फारच धडपड करावी लागते आणि ते कष्ट स्पष्ट दिसतात फळं, फुलं, उंची, रुंदी, लांबी, सावली ई. कडे बघून. चांगलं पाणी, भरपूर प्रमाणात / किंवा लागेल तेवढं पाणी, खत, चांगल्या दर्जाची माती, वेळोवेळी उकरणे / काळजी घेणे हे सगळं केलं तरच झाडाची मस्त वाढ होते हेच मला ठाऊक होतं. दररोज मी ज्या रस्त्यावरून जाते ऑफिसाला तेथे एक नदी वजा नाला आहे. बोलू नये पण ती नदी / नाला नीट संगोपन केलेला नाही आहे, आजूबाजूला वस्ती आहे, झोपड्या आहेत त्यामुळे बहुतांशी सर्वत्र घाणीचं साम्राज्य आहे असं म्हटलं तरी वावगं ठरणार नाही. काही वर्षांपूर्वीची स्वच्छ नदी आणि आज चा नाला म्हणजे नैसर्गिकरित्या भरपूर झाडं आलीच आजूबाजूला, कारण एक म्हणजे वाहतं पाणी आणि त्यामुळे सुपीक जमीन. पण आता जी दुर्दशा झाली आहे / केली आहे ती बघवत नाही. त्याचमुळे असेल कदाचित कि मी त्या रस्त्याने जातांना वर बघण्याला जास्त प्राध्यान देते. दररोज मला प्रचंड अगदी नव्या नवरीसारखा / अंगात आल्यासारखा जगावेगळा फुललेला गुलमोहोर नजरेस पडतो. अगदी त्या नाल्यात उभं आहे हे गुलमोहोराचं झाड दिमाखात. इतकं बहरलं आहे, कि मी दररोज फक्त त्याचं सौंदर्य निहाळतच बसते, डोळ्यात साठवत राहते, पापणी देखील न हालता. इतकं ते नैसर्गिक सौंदर्य लाभलेलं झाडं आहे. मग मला प्रश्न असा पडला कि २००७-८ पासून मी नदीची झालेली अवस्था बघते आहे, झाडाचं पण वय खूप आहे, वृक्ष आहे तो, मग त्याला नको स्वच्छ पाणी, खतं, संगोपन? ई. सर्वत्र सदानकदा आजूबाजूला फक्त कचरा असतांना इतका दिमाखदार कसा डौलाने उभा आहे हा? मला आढळलेलं उत्तर हे, कि आजूबाजूची परिस्थिती बदलणं हे आपल्या हातात नसतं, ते बदलणं हे आपलं ध्येय पण नसतं, पण असलेल्या परिस्थिती उत्तम कामगिरी करणं, आनंदाने बहरतं पुढील मार्गक्रमणा करणं हे फक्त आपल्या हातात आहे. सध्या सर्वत्रच गुलमोहोराची अनेक झाडं / वृक्ष दृष्टीस पडतात पण ह्याच्या इतकं बहरलेलं, खुश आणि दिमाखदार झाडं हे एकच. हिरा हा नेहेमीच चमकतो हे लक्षात ठेवा. हे झाड खूप काही शिकवतं / खुणावतं आहे सर्वांना, मला, आणि खूपच उत्कृष्ट उदाहरण आहे. माझी गाडी त्या वृक्षाच्या बाजूने जातांना जणू काही आमचं मूक संभाषण होतं दररोज जणू काही. माझे बाबा नेहेमी सांगायचे कि झाडासारखे व्हा, देत राहा, अपेक्षा नकोतच. झाडं फक्त फुलं अथवा फळं, सावली, लाकूड, प्राणवायू ई. देतात हेच फक्त मला माहिती होतं पण बघा हा पठ्ठा काय नवीन देतोय, जगावेगळी शिकवण, जी कधीही कोणत्याही पुस्तकात कदाचित दिलं नसेल आणि खूपच कमी शाळेत / अभ्यासक्रमात शिकवत असतील.
हिरा हा नेहेमीच चमकतो, कमळ पण चिखलात उगवतं आणि ह्या गुलमोहोरासारखं सर्व आजूबाजूच्या ना नेत्रसुख देतं, प्राणवायू पुरवत अगदी नकळत आणि अपेक्षा विरहित.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा