शुक्रवार, ८ जुलै, २०२२

एकटा

"हिरा है सदा के लिये" हि जाहिरातीची ओळ मला आज आठवली. हिरा हा फारच मोठा, महान आणि अवर्णीय असा खडा आहे, प्रचंड महाग पण भव्य दिव्य असा, थोडक्यात त्याच्या सारखा तोच आणि त्याच्या सारखे दुसरे कोणीच नाही. त्यामुळेच एकतर त्याची किंमत गगनाला भिडलेली अशी असते आणि त्याची तुलना पण तश्याच व्यक्ती बरोबर केली जाते, नेहेमीच, अद्भुत. तसेच बाकी मौल्यवान रत्नाचे पण आहे. सौंदर्याने भरपूर, बहुउपयोगी आणि बहुमूल्य असे. अशी एवढी महान रत्न असून देखील ती एकटी काहीच कामाची नाहीत. त्यांना साज चढतो तो बाकी धातूंमुळे, सोने, चांदी, प्लॅटिनम, सोने-तांबे एकत्र आणि इतर अनेक. बघा म्हणजे दागिना हा कमीतकमी दोन गोष्टीमुळे तय्यार होतो आणि शोभा वाढवतो. एक म्हणजे रत्न आणि दुसरे म्हणजे धातू. हा संगम झाला कि त्याचा उपयोग, नाहीतर नाहीच. तिसरी महत्वाची बाब म्हणजे कसलेला कारागीर आणि सुबक-सुंदर दागिन्यांना शोभा आणणारे गिऱ्हाईक. हे सगळे असले तर त्या रत्नांना खरी किंमत येते, त्याचा खरा उपयोग होतो, नाहीतर नाहीच.

अगदी तसेच मोठ्या व्यक्तींचे पण आहे. ते मोठे एकट्याने होऊच शकत नाही जोवर त्यांना "त्याचे" आशिष, सद्बुद्धी, मित्र, परिवार ई. साथ मिळत नाही. एखादा वृक्ष मोठा होतो कारण त्याला वैविध्य पोषक खाद्य जमिनीतून मिळतं, पाऊसाचे पाणी आणि सूर्याची किरणं मिळतं. मोठ्या आकाराचा पक्षी हवे मुळे भ्रमण करू शकतो, मोठ्या उंच झाडांवर कदाचित विसावा घेतो आणि पुन्हा उंच भरारी मारतो. हे सर्वश्रुत आहेच पण कित्येकदा आपल्या विस्मृतीत जातं नकळत. तेव्हा मनापासून मनातल्यामनात आभार माना सर्वांचे ज्यांच्यामुळे आज आपण जे आहोत ते आहोत, एकट्याने काहीच कधीच होणे नाही. 

आज अचानक ऑफिसला जायला तय्यार होतांना कपाट उघडलं तर जसे कि माझे सगळे विविध धाटणीतले कानातले एकमेकांशी हितगुज करत होते. आणि ते जणू काही मला ऐकू आलं. हिरा ते खोटे खडे, प्लॅटिनम ते साधं ब्लॅक मेटल, कुठलीही घडणावळ असो, साथ लागतेच, प्रत्येक वेळी. असेच काहीसे आपले पण आहे ना?, प्रत्येक वळणावर लागणारा साथीदार वेगळा, उंच-खुजा, गोरा-काळा, शिक्षित-अशिक्षित, आपला-परका कोणीही, पण पराकोटीचा महत्वाचाच आणि राहणार, नेहेमी.  

Exactly like one of the most beautiful advertisement of Airtel, watch n njoy: https://www.youtube.com/watch?v=03wgS6f3vd8


कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा

2459: Freshly Ground Nostalgia

The last time I visited a flour mill, I think I was in 5th standard or somewhere around that age. I had gone along with my father, mostly fo...