मितभाषी

माझं थोडक्यात केलेलं स्वनिरीक्षण असं म्हणतं आहे कि सध्याच्या नवीन पिढीतली मंडळी / मुलं-मुली ह्या प्रचंड बडबड करतात आणि शिवाय मितभाषी आहेत. अर्थात, तुम्ही पण नीट बघितलं तर तुमच्या देखील हे लक्षात येईल. त्यांचे हाताचे अंगठे सातत्याने न थबकता पळत असतात वायूवेगानं, प्रचंड शब्द पेरले जातात, विचारलेल्या प्रत्येक प्रश्नांची उत्तरे मिळतात समोरच्याला ताबडतोब पण तो अप्रत्यक्ष संवाद ह्या परिघातला. भेट, गप्पा, हशा, मारामारी (प्रेमळ हो), शब्दांची देवाणघेवाण, स्पर्श ई. चं नवं रुपडंच जणू. आज मला प्रकर्षाने जाणवलं कि हे पण एका दृष्टीने फार महत्वाचं आहे. कसं ते फक्त एक उदाहरण देऊन सांगते. माझं क्षेत्र, माझी आवड आणि माझा स्वभाव ह्यामुळे मी प्रचंड बडबड करते. आणि हो त्यात एका घरगुती स्वयंपाकाच्या पदार्थ मिळतात त्या ठिकाणी थांबवली गाडी कि माझ्या गाडीवानाला समजतं कि आज स्वयंपाक करणाऱ्या मावशींची दांडी आहे ते. माझा गाडीवान कधीच सुट्टी घेत नसे, अगदी क्वचित पण आताशा त्याच्या सुट्ट्या भरमसाठ वाढल्या आहेत. का माहिती आहे? एक कारण म्हणजे मी. मावशी आल्या नाहीत कि मला काही मिनिट नेहेमी पेक्षा उशीर होतो आणि बडबड. ह्यावर गाडीवान मला विचारतो कसा "तुम्ही मावशीचे पैसे कापता का? ओरडत नाही तुम्ही? चालतं तुम्हाला त्या नाही आल्या तर?" ई. ह्या सर्वांची उत्तर ऐकली पठ्याने आणि सुट्ट्यांची सरबत्ती सुरु झाली. त्यापेक्षा हि सध्याची मितभाषी पिढी खूप परवडली.

१. ते ड्राईव्हर वगैरेंशी बोलायला जात नाहीत
२. घरचं तर नाहीच नाही
३. त्यामुळे ह्याचं त्याला समजत नाही आणि त्यामुळे ह्याचा त्याच्यावर परिणाम होत नाहीच (कॅसकेडिंग इफेक्ट)
४. मावशी आल्या काय गेल्या काय काही फरक पडत नाही कारण स्विगी आणि बरीच मनभावक मंडळी उपलब्ध आहेत, घरचंच पाहिजे हे खिजगणतीत नाहीच

असो, आता मलाच नव्याने सगळं शिकावं लागणार, सांभाळावं लागणार हेच खरं. केली खूप वर्ष बडबड आता जरा स्वरतंतू, व्होकल कॉर्ड्स ना विश्रांती देणं गरजेचं आणि माझ्या फायद्याचं आहे.