दरवळ

प्रत्येकाने हा असा अद्वितीय अनुभव अनेकदा घेतला असेल, मी पण घेतला आहे आणि आज पुन्हा त्याचा प्रत्यय आला. पहाटे उठल्यावर, सकाळची ठराविक कामे पार पडल्यावर मला एक सवय आहे. ती म्हणजे मी पुढचं दार, खिडक्या सताड उघडते, म्हणजे हवा खेळती राहते. सकाळची शुद्ध हवा अनुभवता येते आणि प्रसन्न वाटतं, योग आणि ध्यान करायला पूरक वातावरण निर्मिती होते. असो. ह्या व्यतिरिक्त आज खूप खास अनुभवायला मिळालं. आता इतक्या सकाळी / पहाटे तर बहुतांशी कोणी उठलं नसतं त्यामुळे पुजा - अर्चा - धूप - उदबत्ती ई. ची शक्यता नाही. इतक्या लवकर कुणाच्या कचेरीची देखील वेळ नसते त्यामुळे अत्तर कोणी वापरलंय हे पण नाहीच. माझ्या घरी स्वयंपाकाच्या मावशी नुकत्याच आल्या होत्या त्यामुळे त्या नेहेमीच्या ठराविक पदार्थ करण्यात मग्न होत्या. तेथे काही खास नव्हतं. पण तरी देखील मी एक जगावेगळा सुगंध नाही म्हणता येणार, दरवळ पण नाहीच, त्या पल्याड खूप काही भन्नाट अशी अनुभूती घेतली. बऱ्याच वेळ आणि कधीही न अनुभवलेला प्रकार मी जगले अक्षरशः. काय असेल कोणास ठाऊक पण खूप हृदयस्पर्शी जाणीव होती ती. शब्दात मांडता येत नाही आहे मला कारण ते शक्यच नाही, जावे त्याच्या वंशा तेव्हा कळे. मी ते क्षण मस्त जगले आणि नतमस्तक झाले, त्या शक्ती पुढे, नकळत हात जोडले गेले.

खूप वर्षांपूर्वी आणि अनेकदा त्यानंतर मी आणि माझी आई ह्या किंवा अश्या विषया बद्दल बोललो होतो, चर्चा झाली होती आमची. तिला अनेकवेळा जे जाणवलं होतं, तिची जी बैठक होती त्यानुसार तिने मला सांगितलेले काही आठवले मला. ह्या नवीन पिढीला उमजणार नाही कदाचित. ह्या अश्या जाणिवा जेव्हा होतात तेव्हा हे निश्चित असतं कि कोणी तरी आहे, कोणाचा खास सहवास लाभला आहे आणि तो आशिर्वादात्मकच आहे. त्यामुळे फक्त समर्पित व्हा आणि निश्चित राहा. शब्दाविण कळले सगळे शब्दांच्या पलिकडले किंवा प्रत्यक्ष सजीव आकृती शिवाय असे अनोखे.