"त्या" आठवणी

माझ्या कानांना एक उत्कृष्ट पर्वणी लाभली आज एका कलात्मक संगीत समारोहाच्या स्वरूपात. छोटेखानी पण अद्यावत तंत्रज्ञान वापरून उभारलेला कार्यक्रम होता आजचा. वैविध्य प्रकारचे, धाटणीतले, पार्श्वभूमी असलेले असे प्रेक्षक तर होते पण साधारण सर्वांचा वयोगट सारखा होता. हा, एक्का दुक्का होते लहान थोर. त्यामुळे त्या सर्वसामान आणि  पुढील वयोगटातील मंडळींना त्यांच्या तरुणपणीची गाणी आत्ता पुन्हा एकदा नव्याने ऐकता येणं हि पर्वणीच, नाही का? आणि ते सर्वांच्या देहबोलीतून स्पष्ट दिसतं होतं, उमगत होतं आणि सहज लक्षात देखील येतं होतं. काय लक्षात येतं होतं? तर, ह्या साध्या वाटणाऱ्या कार्यक्रमामुळे सगळेच्या सगळे त्यांच्या "त्या" भन्नाट दिवसात पुन्हा एकदा रममाण झाले होते. "झोपाळ्या वाचून झुलायचे..." असे काहीसे. कोण म्हणतं कि जुने दिवस पुन्हा जगता येत नाही म्हणून? सपशेल खोटं. आज मी प्रत्यक्ष अनुभव घेतला आणि शिवाय त्याला एक सोनेरी किनार देखील होती. प्रत्येकजण अक्षरशः स्मृती-मुग्ध होऊन त्या सर्व सादरीकरणाचा आनंद उपभोगत होते. सर्वात पुढे एक आणि हॉल च्या बाहेर अनेक म्हणजे कमीतकमी ६ नवीन खुर्च्यांच्या रांगा लावाव्या लागल्या आयोजकांना. मग ह्यातच आलं ना सगळं. अहाहा च. 

"शब्दांच्या पलिकडले..." असे १.३० - २ तास दिल्याबद्दल, बहाल केल्याबद्दल संपूर्ण समूहाचे शतशः धन्यवाद.  अश्या "त्या" आठवणींना उजाळा द्यायचे कार्य तुम्हा सर्वांच्या हातून सातत्याने घडो हि ईशचरणी प्रार्थना.