मला प्रचंड भावणारी संकल्पना म्हणजे वास्तू देवतेची मनःपूर्वक / मनोभावे केलेली पूजा अर्चना. माझ्या घराच्या वास्तू दरम्यान एकदा एका गुरुजींनी आम्हाला नेहेमी प्रमाणे माहिती दिली होती. तसं बघितलं गेलं तर वास्तू हि फक्त एकदा केली जाते, नवीन घरात प्रवेश करतांना. पण गुरुजींच्या मते सहज यजमानांना जमल्यास प्रत्येक वर्षी वास्तू होणं अत्यावश्यक आहे. साग्रसंगीत नाही पण त्या देवतेपुढे नतमस्तक होणं गरजेचं आहे. पटलं आम्हाला ते. अर्थात प्रत्येक वर्षी वास्तू पूजा नाही पण घर म्हटलं आणि ते देखील महाराष्ट्रात, ब्राह्मण समाजात कि वर्षभरात विविध पूजा संपन्न होतातच. मी मागे एकदा लिहिल्याप्रमाणे माझ्या एका खास मैत्रिणीला तिची स्वतःची अशी मोठी केबीन मिळाली म्हणून सासरे आणि तिचे "हे" खास भला मोठा पुष्पगुच्छ घेऊन तिला आश्चर्यचकित करायला आले होते. माझ्या मते ती पण एक खास पद्धतीची वास्तुपुजाच. आज का कुणास ठाऊक पण मला असं भासलं आणि प्रकर्षाने जाणवलं कि ज्या इमारतीत आपण राहतो, दिवसभर काम करतो, मोठे होतो, मोठ्या हुद्द्यांवर जातो आणि जी तुम्हाला छत्र देते, ऊन/वारा / पाऊस ई. पासून खास संरक्षण बहाल करते न मागता, मग अशी वास्तू ज्यांच्या अथक प्रयत्नांमुळे उभी राहिली त्या सर्वांचे मनःपूर्वक आभार दररोज मानले तरी कमीच आहे, नाही का? आणि ह्याला देखील पूजन च म्हटले पाहिजे, मानसपुजा जणू. ज्या जमिनीवर आज तुमची इमारत उभी आहे तेथे आधी किडा, मुंगी, माशी, सरपटणारे प्राणी आणि इतर अनेक जिवांचं वास्तव्य होतं. त्यांचं कुटुंब गुण्यागोविंदाने तेथे नांदत होतं. ते तुमच्यासाठी दूर झाले, दुसरीकडे गेले राहायला, शिवाय विविध प्रकारच्या कष्टकऱ्यानी मेहेनत घेतली म्हणून हि इमारत अस्तित्वात आली. त्यामुळे दररोज नचूकता काही क्षण त्या सर्वांसाठी द्या, मनापासून मनातल्यामनात हात जोडा आणि धन्यवाद माना, बास. कित्ती सोप्पं आहे ना हे? चला तर मग "दोन हस्तक एक मस्तक" वापरून दररोज वास्तुपूजन करू या. निरपेक्ष बरं का मंडळी, कारण त्या वास्तूने आधीच आपल्या सर्वांना भरभरून दिलं आहे आणि देत राहणार आहे अबोल पणे.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा