चव

"काय वर्णू तव गूण, अल्पमती नारायण" असं काहीसं होतं माझं हा पिटुकला शब्द कानावर पडल्यावर. 

१. नारळाचा चव 

२. पदार्थांची चव 

पिटुकला दिसतो खरा पण दोन्हीला अगदी सहजी सामावून घेतलं आहे पठ्याने, अर्थात आपली मायबोलीची पण कमाल, धमाल आहेच म्हणावं. तिचं महत्व अनन्य साधारणच. तो आणि ती, अगदी पाण्यासारखी सामावून घेतली आहे ह्या शब्दाने. हवं तसं वापरा, त्या अर्थाने मग वापरात येणार आणि अर्थपूर्ण रित्या देखील. असे असतील अनेक शब्द मायबोलीत पण आज ह्याचं महत्व प्रकर्षाने जाणवलं म्हणून हा पंक्ती प्रपंच. महाराष्ट्रीयन खाणे असो किंवा कोकणी नारळाचा चव अनेक पदार्थांची चव वृद्धिंगत करतोच. दाक्षिण्यात स्वयंपाकात पण आणि अर्थात अनेक भारतीय व्यंजनात आहेच ह्याचं अढळ स्थान. 

प्रत्येक माणसामध्ये पण असे दोघांचे गूण असतातच, प्रसंगानुरूप ते बाहेर पडतात, वापरले जातात, कमी येतात. एक मुलगी, स्त्री हिला सन्मानाने बाईमाणूस असं संबोधलं जातं आणि काही वडिल किंवा मुलं आई बहिणीची माया देतातच किंवा त्या पद्धतीने सांभाळ करतात. गुरूंचे देखील नेहेमीच असे असते, कधी आई म्हणून समजावून सांगतात तर कधी वडिलांसारखे वरकरणी कठोर होतात. 

समरस होऊन जाणं हा मुळात प्रत्येक सजीवांचा स्वधर्म आहेच, आपण तो नेहेमी अंगिकारतो आणि नकळत तो उभारून येतो गरजेनुसार. त्यामुळे ह्या जीवन श्रुष्टीला त्याबद्दल आभार माना किंवा भाषेला पण कोणीही वेगळं नाही, सगळे सारखे, वैविध्य भूमिका निभावणारे असे. 

आणि हो तोच नारळाचा चव आधी चाखून बघितला, पदार्थांमध्ये घालण्याआधी तर त्याची न्यारी, अनोखी, ती उत्कृष्ट चव कळते आणि पदार्थांची चव वाढवते ते वेगळंच. तो चव ती कधी होऊन जातो हे कळण्याआधी माणूस खाऊन तृप्त झाला असतो.