"आजी सोनियाचा दिनू..." अशी सर्व भारतीयांची अवस्था झाली होती ह्या दिवशी, हे सर्वश्रुत आहे. एक फक्त ८५ वर्षांचे तरुण व्यक्तिमत्व मला भेटायला त्यांच्या कचेरींतुन बाहेर आले, माझ्याशी बोलले, पोटभर हातरखून नाही तर अगदी मनापासून आशीर्वाद दिले. हि माझी त्यांच्याशी केवळ दुसरी भेट आहे. परवाच अगदी काही मिनिटांसाठी त्यांचा वेळ ठरवून मी भेटायला गेले होते. आज म्हणतात कसे, आज म्हणजे १ फेब्रुवारी ला पुन्हा एकदा २२ जानेवारी चा आनंद उपभोगला. जणू काही माझ्या ह्या विश्वविद्यालयात सोहोळा सुरु होता. जो तो मला संशोधन कार्यशाळेबद्दल सांगत होता, त्यात हजर राहण्यासाठी उत्सुक होता, आणि मला भेटत देखील नव्हता. प्रत्येकाला लगबग होती ह्या कार्यशाळेत सांगितलेल्या गोष्टी आत्मसात करण्याची, अगदी जसे कि अयोध्येत होती. हे म्हणणारे ८५ वर्षांचे तरुण म्हणजे त्या विश्वविद्यालयाचे व्हाइस चॅन्सेलर सर. ह्या पेक्षा जास्त मोठी शाबासकी कोण आणि कधी देणार मला. मी कृतकृत्य झाले. सगळे श्रम कामी आले. पेरलेल्याची फळे दृष्टीस पडत आहेत. आणि हे सर नक्कीच तोंडारवर बोलण्यापुरते कधीच असे म्हणणार नाहीत ह्याची खात्री आहे. प्रत्येक अणूरेणूला शतशः मनःपूर्वक धन्यवाद ज्यांनी माझी जडणघडण केली, विश्वास ठेवला, पाठीवर थाप दिली.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा